องคนกินอาหารเย็นที่จวนสกุลสวีก่อน ก็ไม่อาจรั้งพวกเขาเอาไว้ได้ ใต้เท้าสวีพร้อมด้วยสวีฮูหยินและคุณหนูทั้งสองอวี้ย่วน อวี้ม่านต่างออกมาส่งคนทั้งสองที่ประตูใหญ่ คุณหนูทั้งสองอ่อนเยาว์ราวกับจะคั้นน้ำได้ สายตาที่มองไปยังเซียวเยี่ยนนั้นเต็มไปด้วยความขัดเขินและชื่นชมบูชา เซียวเยี่ยนทำเหมือนไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น
เมื่อเห็นว่าสายตาของตนไม่ได้รับการตอบกลับ คุณหนูทั้งสองได้แต่คิดอย่างเจ็บปวดว่าคงหมดหวังแล้ว
หลังออกมาจากจวนสกุลสวี หลินชิงเวยเดินเอามือไพล่หลังอยู่ในตรอก “ดูไม่ออกว่าท่านอาไปที่ไหนล้วนได้รับการต้อนรับ”
เซียวเยี่ยนจูงม้าตัวหนึ่งในมือ และสะพายล่วมยาของหลินชิงเวย เขาพูดเรียบๆ ว่า “พวกนางเพียงแต่หลงใหลเพียงชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น”
ถนนสายนี้พวกเขาเดินไปมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งในระยะเวลาหลายวันมานี้ ในตรอกมีผู้คนสัญจรน้อยยิ่ง มีคนเดินสวนมาคนสองคนนานๆ ครั้ง เมื่อเห็นคนทั้งสองก็อดที่จะหันมามองอีกไม่ได้
ต่อมาระหว่างที่เดินผ่านตรอกนั้นได้ผ่านเรือนของชาวบ้าน เห็นลูกๆ ของชาวบ้านออกมาเล่นในตรอก มีเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งไล่ลูกตะกร้อที่ทำจากหวายลูกหนึ่ง ไม่รู้ว่าใครเตะมา ตะกร้อลูกนั้นกลิ้งมาไกลมาก มาหยุดอยู่ข้างเท้าของหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยน
เด็กน้อยกลุ่มหนึ่งเตรียมจะตามมา ก็พบว่ามีผู้ใหญ่สองคนยืนอยู่ที่นั่น หลินชิงเวยยกเท้าเตะออกไป ลูกตะกร้อถูกส่งกลับไปให้พวกเขา เด็กน้อยจึงพูดอย่างมีมารยาทว่า
