งดาบออกมาชี้หน้าเถียนฝาน ไม่อาจทำให้คนไม่สงสัย”
“ข้าดึงดาบเป็นอย่างไร”
“การดึงดาบของท่านประจวบเหมาะถูกต้องตรงกันกับบาดแผลบนร่างกายของเจียงหมิงจู” หลินชิงเวยพูดช้าๆ “ข้ายังจดจำครั้งแรกที่พบท่านในคืนที่เจียงหมิงจูตายได้ ข้าบอกว่าท่านเป็นคนบ้างาน ที่จริงต่อมาข้ากลับรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง คนบ้างานไม่มีทางสวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านแล้วย้อนกลับมาสืบสวนคดี และท่านผลัดเปลี่ยนเพียงเสื้อผ้า ทว่ากลับไม่ได้เปลี่ยนหมวกใบใหม่ ในจุดนี้แสดงให้เห็นว่ามีความเป็นไปได้ที่เสื้อผ้าของท่านมีร่องรอยบางอย่าง อย่างเช่นมีคราบเลือด”
นางพูดอีกว่า “เพียงแต่การเลือกเจียงหมิงจูเป็นเหยื่อนั้นเป็นเรื่องบังเอิญยิ่งนัก นางเป็นสตรีไม่อยู่ในกรอบ ไร้มโนธรรม ทำให้คนคิดไปว่ามีความเชื่อมโยงกับคดีก่อนหน้านี้ ที่จริงแล้วนางเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ดังนั้นข้าไม่อาจพูดว่าท่านประมาทเลินเล่อ เพราะท่านใช้สถานะมือปราบที่ถูกต้องตามกฎหมายไปก่อคดีฆาตกรรมสังหารคน ท่านคิดว่าท่านช่วยชาวบ้านขจัดภัยร้าย นี่ก็เป็นข้ออธิบายว่าเหตุใดเจียงหมิงจูจึงตายอยู่ภายในเรือน ไม่มีร่องรอยการดิ้นรนต่อสู้ใดๆ เป็นเช่นที่ท่านพูด ไม่ก็ฆาตกรเป็นคนที่นางรู้จักคุ้นเคยดี หรือไม่ก็นางคิดว่าเป็นคนที่ไม่มีทางโจมตีนาง อย่างเช่นท่านที่เป็นมือปราบ”
“หรือพวกนางไม่สมควรตายหรือ ยิ่งพวกนางมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ยิ่งมีเพียงนำมาซึ่งความเจ็บปวดแก่ผู้อื่น”
“พวกนางสมควรตายหรือไม่ ยังไม่ใช
