่มือปราบเล็กๆ คนหนึ่งเช่นท่านจะมาเป็นผู้ตัดสินใจ เจียงหมิงจูตายแล้วอย่างไรเล่า ท่านคิดว่าท่านเป็นยมทูตผู้มีหน้าที่ตัดสินความเป็นความตายของผู้อื่นหรือไร ท่านป้ายความผิดให้กับบุรุษผู้น่าสงสารที่รักภรรยาของเขายิ่งกว่าชีวิตตนเองคนหนึ่ง เจ้ายังมีเหตุผลหรือไม่” หลินชิงเวยพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “ท่านเป็นเพียงฆาตกรคลุ้มคลั่งคนหนึ่ง ท่านทำร้ายภรรยาของท่านมาก่อน อุปนิสัยของท่านเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ท่านได้รับคำสั่งให้จับกุมฆาตกรต่อเนื่อง เห็นเหตุการณ์ที่คนถูกสังหารให้ตายอย่างโหดร้ายทารุณกับตาตนเองคนแล้วคนเล่า ท่านไม่เพียงแต่ได้รับกระตุ้นทางจิตใจถึงขีดสุด ท่านยังได้รับความสุขจากการกระทำนี้ด้วยใช่หรือไม่! ดังนั้นท่านจึงไม่ปรารถนาให้เรื่องนี้หยุดลงเพียงเท่านี้ ท่านคิดว่าสิ่งที่ท่านทำไม่ได้ ท่านก็จะใช้ความตายไปตัดสินพวกนาง ที่จริงแล้วจิตใจของท่านป่วยมานานแล้ว!”
ดวงตาของมือปราบหลิวแดงก่ำด้วยความอาฆาต เส้นเลือดสีเขียวบนหน้าผากดำกร้านของเขาปูดโปนขึ้นมา เขาถลึงตาจ้องหลินชิงเวยเขม็ง “เช่นนี้แล้วมีสิ่งใดไม่ถูกต้อง? คนที่ข้าสังหารล้วนเป็นคนเนรคุณ ทำผิดศีลธรรมทั้งสิ้น! พวกเขาเป็นปลวกมอด ในยามปกติแม้แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังไม่อาจไปควบคุมปลวกมอดเหล่านั้น! หากไม่จัดการให้สิ้นซากพวกเขาก็จะทำร้ายผู้อื่น ข้าธำรงคุณธรรมตามบัญชาสวรรค์มีสิ่งใดไม่ถูกต้อง”
หลินชิงเวยไม่อยากจะโต้เถียงกับเขาอีกต่อไป จึงได้แต่พูดลอ
