หลินชิงเวยย่อกายลงประคองหญิงสกุลหลิวขึ้นมา “หมู่บ้านเล็กๆ หมู่บ้านหนึ่ง มีคนอาศัยอยู่เพียงไม่กี่สิบคน เป็นไปได้อย่างไรที่จะหาตัวไม่พบ เขายังให้ท่านเข้านอนแต่เช้า ต่อมาตัวเขาเองเข้านอนอย่างวางใจหรือไม่ เวลานั้นท่านไม่พบเห็นสิ่งผิดปกติบนตัวเขาเลยหรือ อย่างเช่นน้ำเสียงที่เขาพูดจาสงบนิ่งผิดปกติ หรือเมื่อเขากลับมานั้นเสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่ม”
ร่างของหญิงสกุลหลิวสั่นเทิ้ม ร่ำไห้สะอึกสะอื้น ชัดเจนยิ่งนักว่าหลินชิงเวยพูดถูกแล้ว
ด้วยเหตุที่มือปราบหลิวใส่ใจพี่สาวของเขามาก จึงทำให้เขามีปากเสียงกับภรรยา ต่อมาจึงพลั้งมือสังหารคน หลังจากเกิดเรื่อง เขาจะต้องใจเย็นอย่างยิ่ง เพราะเวลานั้นเขาเป็นมือปราบ เขารู้ว่าจะจัดการศพอย่างไรให้ตนเองรอดพ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัย อีกทั้งคนในหมู่บ้านต่างรู้ว่าเขาเป็นมือปราบ มีความภาคภูมิใจในตัวเขา จะมีใครเชื่อว่าเขาเป็นฆาตกรผู้สังหารคนเล่า คิดดูแล้วยามนั้นจิตใจของเขาได้บ่มเพาะเมล็ดพันธุ์เอาไว้แล้ว
ไม่มีอะไรให้ถามอีกต่อไป หลินชิงเวยให้คนพาหญิงสกุลหลิวออกไปพักผ่อน มือปราบด้านนอกตกตะลึงและไม่พึงใจกับการกระทำของหลินชิงเวย พวกเขาคิดไม่ถึงว่าการตายของภรรยาของมือปราบหลิวจะบังเอิญเช่นนี้ ทว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับหญิงสกุลหลิว แล้วเหตุใดต้องไปทำให้นางกระทบกระเทือนจิตใจด้วยเล่า ต่อไปหากมือปราบหลิวไม่อยู่แล้วผู้ที่มีชีวิตอยู่ต่อไปจึงจะเป็นผู้ที่ทุกข์ทรมานที่สุด นางไม่เ
