นเรื่องระหว่างคนฝึกยุทธ์ ล้วนย่อมต้องมีพลังลมปราณ หลินชิงเวยไม่รู้สึกลนลาน นางไม่แม้แต่จะกะพริบตาสักครั้ง เห็นกับตาว่าหมัดนั้นจะมาถึงเบื้องหน้าตนแล้ว นางยังไม่ทันได้หลบหลีกก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาข้างกายต้านรับข้อมือของมือปราบหลิวอย่างแม่นยำ
หลินชิงเวยเห็นเซียวเยี่ยนยืนอยู่ข้างกายตนโดยไม่เคลื่อนไหวประดุจภูเขาลูกหนึ่ง เขาใช้มือเพียงข้างเดียวก็จับข้อมือของมือปราบหลิวและสกัดเอาไว้ พละกำลังมหาศาลส่งผ่านแขนข้างนั้นของมือปราบหลิว ทำให้เขาตีลังกากลางอากาศแล้วไปกระแทกกับกำแพงทั้งสองด้านก่อนร่วงลงสู่พื้น ส่วนเซียวเยี่ยนดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เสียงโซ่ตรวนที่ดังก้องอยู่ในห้องขัง เหมือนเสียงเสนาะของดนตรี
หลินชิงเวย “ที่จริงพี่สาวของท่านรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าท่านเป็นนักโทษสังหารคนใช่หรือไม่ ภรรยาของท่านต้องการทอดทิ้งพี่สาวที่เป็นเช่นชีวิตจิตใจของท่าน ดังนั้นท่านจึงทำให้นางตายเหมือนอุบัติเหตุจมน้ำตาย ท่านรังเกียจสตรีเช่นนี้ ดูแคลนสตรีเช่นนี้ เพราะรู้สึกว่าสตรีเห็นแก่ตัวเกินไป แต่ท่านไม่ดูตัวเองเสียบ้างว่าท่านมีดีกว่ากันสักเท่าใด ดูแคลนสตรี? มิใช่ข้าผู้ซึ่งเป็นสตรีคนหนึ่งที่ส่งเจ้าเข้ามาในคุกหลวงหรือไร”
มือปราบหลิวพูดเสียงต่ำ “เช่นนั้นแล้วอย่างไรเล่า น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีหลักฐาน”
มีคนเข้ามาในยามนี้พอดี เสียงรายงานว่า “เซ่อเจิ้งอ๋อง คุณชายหลิน ดาบของมือปราบหลิวได้รับการชันสูตรแล้ว ถูกต้องตรงกันกับ
