ต่อมาเมื่อเขาออกมาถึงด้านนอก บริเวณโดยรอบของเรือนหลังนี้ถูกส่องสว่างด้วยคบไฟ ล้อมรอบด้วยมือปราบทั้งหมดของศาลาว่าการ ปิดล้อมทางหนีของเขาเอาไว้ทุกทาง
และผู้ที่กำลังยืนอยู่ตรงกลางก็คือใต้เท้าสวีแห่งจวนว่าการ หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง รอให้เรื่องราวถึงที่สุดจึงเข้ามาจัดการ
ใต้เท้าสวีตวาดลั่น “บังอาจ เจ้าฆาตกรสังหารคน ยังไม่รีบมอบตัวอีก!”
เงาร่างสีดำนั้นสวมชุดดำทั้งชุด ปิดบังใบหน้า ปรากฏให้เห็นเพียงดวงตาเปี่ยมประสบการณ์นิ่งลึกคู่หนึ่ง เขากุมดาบในมือไว้มั่นไม่ยอมถอย และไม่ได้ก้าวขึ้นข้างหน้า ต่างฝ่ายต่างรอจังหวะ
หลินชิงเวยเอ่ยปากขึ้นเนิบๆ ว่า “เหตุใดครั้งนี้จึงต้องปิดหน้าด้วย เป็นเพราะกลัวว่ายายหวังเห็นเจ้าแล้วอาจจะร้องเสียงดังจนทำให้ผู้คนแห่กันมาล้อมไว้กระมัง หรือกลัวว่าในเรือนยายหวังยังมีหลานสาวและหลานชายคู่หนึ่ง” เมื่อนางพูดเช่นนี้ หลานชายและหลานสาวต่างตื่นขึ้นแล้ว หวงยากำลังออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น เงาร่างสีดำนั้นไม่เคลื่อนไหว หลินชิงเวยหัวเราะเบาๆ “การออกมาสังหารเอาชีวิตผู้อื่นโดยที่ตนเองต้องปิดหน้าปิดตาที่แท้จริงในครั้งนี้ แตกต่างจากครั้งก่อนที่ออกมาอย่างเปิดเผย เข้าไปสังหารเจียงหมิงจูทางประตูหลักแล้วออกมาอย่างสบายใจ เจ้าว่าใช่หรือไม่ ใต้เท้าหลิว?”
ทันทีที่คำพูดนี้กล่าวออกไป คนทั้งหมดถึงกับงงงัน
มือปราบทั้งหมดต่างมองหน้ากัน พวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าคนชุดดำเบื้องหน้
