หวังเสี่ยวเป่าถลึงตาใส่หลินชิงเวย “ข้าต้องการเข้าศึกษาในสำนักศึกษาที่ดีที่สุด! นี่มันเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าด้วย! เงินที่หวงยาหามาเป็นเงินที่ท่านย่าให้นางไปหามา!” หวงยาสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วออกมายืนอยู่ที่ประตู นางมองทุกอย่างเงียบๆ หวังเสี่ยวเป่าหันหน้ามามองนางด้วยท่าทีแค้นเคือง กระบอกตาแดงก่ำ พูดทั้งกัดฟันแน่นว่า “เจ้าไม่ออกไปหาเงิน เจ้ายังทำอะไรได้อีก! ท่านย่าเลี้ยงเจ้ามาจะมีประโยชน์อันใด!”
นั่นคือพี่สาวแท้ๆ ของเขา แต่เขาอายุน้อยแค่นี้ถึงกับนิ่งดูดายไม่ว่าพี่สาวแท้ๆ ของตนจะได้รับความทุกข์ทรมานอย่างไร เขาล้วนเคยชินที่จะเห็นแก่ตัวและเมินเฉย เขาคิดว่าสิ่งที่พี่สาวแท้ๆ ของตนทำลงไปล้วนเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผลดีอยู่แล้ว หากวันใดที่พี่สาวแท้ๆ ของเขาไม่ทำตามที่เขาต้องการ เช่นนั้นพี่สาวของเขาก็จะเป็นคนเลวและเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด
เพียงแต่หวงยาในเวลานี้ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ ใบหน้าซีดขาวของนางราวกับสวมหน้ากากอันเย็นชา ไม่เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
หวังเสี่ยวเป่ารับไม่ได้ที่คนอื่นจะมองข้ามเขา เขาพลันยกเท้าขึ้นออกแรงถีบและทุบตีหลินชิงเวยพร้อมกับด่าทอไปด้วย “เจ้าออกไปนะ! เจ้าออกไป!”
หลินชิงเวยหลุบตาลงมองเขา นางพลันยื่นมือออกไปหิ้วปกคอเสื้อของเขาขึ้นมา ทำให้ร่างของเขาลอยขึ้นมา หวังเสี่ยวเป่ายังดิ้นรนเตะต่อย หลินชิงเวยไม่พูดอะไรทั้งสิ้นนางยกมือขึ้นตบหน้าหวังเสี่ยวเป่าดังเพียะไปมา
หวังเสี่ยวเป่าเชื่องเชื
