นมือทั้งคู่ออกไปจับฟางเส้นสุดท้ายเพื่อให้ชีวิตรอด กอดตอบเอวเล็กคอดกิ่วของหลินชิงเวยอย่างสุดแรง
ตลอดชีวิตนี้ของนางไม่มีวันลืมเลือนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ สตรีที่แสนกล้าหาญนางหนึ่งบุกเข้าประตูมาขับไล่บุรุษที่ทำร้ายนาง ด่าทอท่านย่าที่นางหวาดกลัวที่สุดอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ แล้วยังตบตีน้องชายผู้เห็นแก่ตัวที่นางทั้งรักทั้งเกลียดอย่างที่สุด
ทำให้นางมองเห็นแสงสว่างท่ามกลางความสิ้นหวัง
หลินชิงเวยพูดต่ออย่างไม่ยินดียินร้ายว่า “เป็นสตรีจะต้องโหดเหี้ยมสักหน่อยจึงจะใช้ได้ เมื่อไม่มีใครปกป้องคุ้มครองเจ้า เจ้าไม่โหดร้ายกับผู้อื่นจะปกป้องตนเองได้อย่างไร เมื่อผู้อื่นรังแกเจ้า เจ้ากลับคิดแต่จะปลิดชีวิตของตนเอง ไม่ใช่เป็นการช่วยให้คนที่รังแกเจ้ามารังแกเจ้าเองหรือไร ต่อไปอย่าช่วยคนชั่วช้าทำความชั่ว ขอเพียงเจ้าโหดเหี้ยมสักหน่อย ผู้อื่นจึงจะกลัวเจ้า ก็เหมือนพี่สาวทำเมื่อสักครู่ เมื่อควรลงมือก็ต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มี ควรใช้มีดก็ต้องทำให้ตายไปเลย จดจำได้หรือไม่?”
เมื่อยายหวังกดขี่รังแกหลานสาวของตน ชาวบ้านที่อาศัยบ้านใกล้เรือนเคียงเกรงว่าจะถูกยายหวังด่าทอกลางตลาดจึงไม่กล้ามาพูดอันใด ยามนี้ดียิ่งนักยายหวังหมดท่าแล้ว การกระทำทุกอย่างของนาง ทำให้เจ้าหน้าที่มือปราบมาที่นี่ ความรักทูนหัวที่นางมีต่อหลานชายกลับตอบแทนมาเพียงการทอดทิ้งนางเพื่อเอาตัวรอดของหลานชาย ยามนี้นางจึงหมดอาลัยตายอยากในชีวิต ความสนุกสนานค
