ติต่อนางเฉกเช่นผู้อาวุโส เคารพผู้อาวุโส รักทะนุถนอมผู้เยาว์คือจริยธรรมอันดีงามของมนุษย์ แต่ต้องดูก่อนว่าทั้งผู้อาวุโสและผู้เยาว์นั้นมีค่าคู่ควรที่จะเคารพและรักทะนุถนอมหรือไม่ นางใช้หางตามองหวังเสี่ยวเป่าด้วยสายตาเย็นชา “เชอะ อายุเท่านี้แต่กลับเป็นกากเดนมนุษย์”
หลินชิงเวยมองหวงยาแล้วเดินเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้านาง อายุของหวงยาและร่างนี้ของหลินชิงเวยไล่เลี่ยกัน หรืออาจจะเล็กกว่าปีหนึ่งสองปี ทว่าเพราะต้องทำงานใช้แรงงานตั้งแต่เล็ก ร่างกายจึงเติบโตอย่างรวดเร็ว
ราวกับไม่มีใครคาดคิดว่าคนร่างเล็กเช่นหลินชิงเวยจะมีพละกำลังมหาศาลเช่นนี้ เมื่อหลินชิงเวยเดินเข้าใกล้ หวงยาอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว หลินชิงเวยมองนางและพูดว่า “ข้าเป็นสตรีเช่นกัน เจ้าไม่ต้องกลัวข้า ยิ่งไม่ต้องรังเกียจว่าตนเองสกปรก หากตัวเองคิดว่าตัวเองสกปรก เช่นนั้นผู้อื่นก็จะไม่มีทางรู้สึกว่าเจ้าสะอาดอีก” เปลือกตาของหวงยากะพริบติดๆ กัน ราวกับคำพูดของหลินชิงเวยกระทบถูกความในใจของนาง ในดวงตาถูกฉาบด้วยละอองน้ำชั้นหนึ่ง นางถูกหลินชิงเวยโอบเข้ามาในอ้อมกอดเพื่อปลอบโยน
หวงยาเติบโตเช่นนี้แต่ไรมาไม่เคยถูกผู้อื่นโอบเข้ามาปลอบโยนในอ้อมกอดแม้สักครั้ง ไม่เคยได้รับความรัก ความเอ็นดู ทะนุถนอม คิดไม่ถึงว่าคนแรกที่ทำเช่นนี้กลับเป็นคนแปลกหน้าที่เคยพบหน้ากันเพียงแค่สองหน นางเคยชินที่จะเข้มแข็งแล้ว นางกัดริมฝีปากแน่น ไม่ให้ตนเองร่ำไห้ออกมา นางยื่
