ย เจ้าเลือกอย่างไหน?”
“ฮือๆๆ ท่านย่าช่วยข้าด้วย…” หวังเสี่ยวเป่าร้องไห้ขี้มูกโป่ง
น้ำเสียงของหลินชิงเวยคมปลาบ “ข้าถามเจ้าว่าเลือกอย่างไหน เจ้าไม่เลือกใช่หรือไม่ ไม่เลือกข้าจะถือว่าเจ้ายินยอม ข้าจะโยนเจ้าลงไปในบ่อ เพื่อให้ย่าของเจ้าปลอดภัย!” พูดแล้ว นางก็ทำท่าจะโยนหวังเสี่ยวเป่าลงไป
ด้านล่างคือน้ำในบ่อ โยนลงไปก็ไม่อันตรายถึงขั้นเสียชีวิต อย่างมากก็แค่ดื่มน้ำในบ่อสักอึกสองอึก
แต่ทว่าหวังเสี่ยวเป่าร้องตะโกนออกมาในเวลานี้ว่า “อย่าโยนข้าลงไป! อย่าโยนข้าลงไป! พวกท่านจับท่านย่าไปเถิด! จับตัวนางไปเถิด!”
นอกจากเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นของหวังเสี่ยวเป่า ทั้งลานเรือนมีเพียงความเงียบงัน
ยายหวังเบิกตากว้าง พูดอะไรไม่ออก
หลินชิงเวยหิ้วตัวหวังเสี่ยวเป่ากลับมาแล้วโยนเขาลงบนพื้นราวกับเป็นขยะชิ้นหนึ่ง นางพูดกับยายหวังว่า “ได้ยินแล้วหรือไม่ หลานชายคนดีที่เจ้าอบรมสั่งสอนออกมาทั้งเห็นแก่ตัวและน่าสังเวช คนเยี่ยงนี้ต่อไปหากเขาสอบจอหงวนได้จริงๆ ก็เป็นเพราะสวรรค์ตาบอด การกระทำทุกอย่างที่เจ้าทำต่อหลานสาวของเจ้า ต่อไปเขาก็จะใช้วิธีการเดียวกันนี้ตอบแทนเจ้า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาได้รับ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาให้ก็จะเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าขูดรีดจากร่างกายของหลานสาวของเจ้าเช่นเดียวกัน เขาคิดว่ามันสมเหตุสมผลดีอยู่แล้ว เจ้าได้ยินแล้วหรือไม่ เขายินดีที่จะสละเจ้า เพราะต้องการต้องรักษาชีวิตของตนไว้” หลินชิงเวยไม่ปฏิบั
