ึ้นมาอย่างยากลำบาก จากนั้นสวมเสื้อผ้ากลับไปเงียบๆ ราวกับยอมรับความจริงจากเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ ยอมรับโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายทารุณ ชีวิตแต่นี้ไปเหมือนศพที่เดินได้
หลินชิงเวยราวกับเห็นว่าแม่นางน้อยคนนี้ได้ตายไปแล้ว นางเต็มไปด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่านในสมอง
ส่วนยายหวังได้ยินคำพูดเหล่านั้นจึงหน้าถอดสี “เจ้าจะทำอันใดกันแน่ ทั้งๆ ที่เป็นฝีมือเจ้า เหตุใดยังมาลงบนหัวข้าได้?”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองยายหวัง ทั้งๆ ที่นางเป็นสตรีในวัยดรุณีน้อย แต่สายตาที่ส่งผ่านนัยน์ตากระจ่างใสดุจอัญมณีคู่นั้น ทำให้ยายหวังที่มักจะทำเรื่องผิดบาปเสมออดไม่ได้ที่จะขนลุกขนชัน
นางยกยิ้มมุมปาก ไม่ปฏิเสธหรือยอมรับ
มือปราบหลิวจะมีโทสะอย่างไรก็ไม่อาจทำอะไรยายหวังได้ ด้วยยายหวังทำการค้าในเรือนของตน ไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมาย เขาจนใจนัก หาไม่แล้วเนิ่นนานเช่นนี้ยายหวังยังจะหยิ่งผยองเช่นนี้ได้อย่างไร
คนบางคนไม่มีความเมตตาและมโนธรรม ย่อมทำอะไรอย่างไม่มีขอบเขต อย่างเช่นยายหวังผู้นี้ น่าเสียดายที่วันนี้นางพบกับหลินชิงเวยซึ่งเป็นคนที่ละทิ้งความเมตตาและมโนธรรมทิ้งไปได้เช่นกัน
หลินชิงเวยมองเซียวเยี่ยนและมือปราบแวบหนึ่ง “เรื่องประเภทนี้ เจ้าหน้าที่ไม่ออกหน้าจะดีกว่า ไม่สู้มอบให้ข้าจัดการ ข้าชอบจัดการเรื่องภายในครอบครัวอย่างนี้เป็นที่สุด”
เซียวเยี่ยนรู้ดีว่านางโกรธแล้ว อีกทั้งโกรธจนถึงขีดสุด
หลินชิงเวยยิ้มแล้วใช้หางตามองยายหวัง ต่อมา
