ที่เซียวเยี่ยนไม่ได้พูดกับนาง
คุณหนูรองอวี้ม่านเป็นสตรีเจ้าทิฐิไม่ยอมแพ้ นางจึงไม่เชื่อคำพูดของหลินชิงเวย เมื่อเซียวเยี่ยนเดินออกมาจากห้องหนังสือของใต้เท้าสวีก็ประจันหน้ากับนาง นางพูดออกมาโดยไม่อ้อมค้อมสักนิด อีกทั้งยังร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับบรรยายคำพูดของหลินชิงเวยที่บอกว่าเขาไม่ชมชอบสตรีออกมาชนิดไม่ตกหล่นสักคำ ปฏิกิริยาแรกของเซียวเยี่ยน–นั่นคือลักษณะของหลินชิงเวย คิดดูแล้วนางก็คงจะบรรยายรูปพรรณสัณฐานของตนให้คุณหนูทั้งสองฟัง คุณหนูรองอวี้ม่านจึงถามว่า “ท่านอ๋องชมชอบสัตว์ประหลาดเช่นนั้นหรือเพคะ นั่นมิใช่สตรีกระมัง หม่อมฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณชายหลินพูดจาเหลวไหล!”
เซียวเยี่ยนมองนางด้วยสายตาราบเรียบและตอบว่า “เปิ่นหวางคิดว่าอย่างนั้นก็ดี” พูดแล้วไม่แยแสท่าทีตกตะลึงของอวี้ม่าน เขาก็สะบัดอาภรณ์เดินผ่านร่างของนางไป
ต่อมาอวี้ม่านและอวี้ย่วนนำเรื่องนี้ไปเล่าให้สวีฮูหยินฟังพร้อมทั้งใส่สีตีไข่ สวีฮูหยินรู้สึกเช่นกันว่าหลินชิงเวยทำเกินไป นางโกรธเสียจนต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่แล้วจะทำอย่างไรได้เล่า ผู้อื่นเป็นผู้ติดตามคนโปรดของเซ่อเจิ้งอ๋อง นางจะไปทำอะไรผู้อื่นได้
หลินชิงเวยพลันกวักมือให้เซียวเยี่ยน “เซียวเยี่ยน ท่านมานั่งชมจันทร์เป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ”
ราวกับมีเพียงหลินชิงเวยผู้นี้เพียงคนเดียวแล้วกระมังที่สามารถเรียกชื่อของเขาว่า เซียวเยี่ยนและยังเรียกร้องให้เขาทำนั่นทำนี่ได้ แต่ที่น่าประหลาดก
