รักนางถึงเพียงนั้น…”
“คืนนั้นเมื่อท่านกลับมาถึงก็เห็นนางตายแล้วใช่หรือไม่?” หลินชิงเวยถาม
สวี่ฮ่าวเฉียงพูดไปเรื่อยๆ “ทันทีที่ข้าก้าวเข้าประตูมาก็เห็นแสงสว่างจากโคมไฟในเรือน นาง…นาง…นอนอยู่บนพื้น ร่างของนางมีเลือดไหลออกมาเต็มไปหมด…ข้าไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี…”
“อาจเป็นเพราะทุกคนต่างมีชีวิตของตนเอง เจียงหมิงจูก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน นางติดหนี้ ทำบาปทำกรรมเอาไว้ ต้องให้นางชดใช้ด้วยชีวิตเพราะนางปั่นหัวคนซื่อสัตย์เช่นเจ้า”
“เจ้ากำลังพูดอะไร?” สวี่ฮ่าวเฉียงเงยหน้ามองหลินชิงเวยอย่างเลื่อนลอย
หลินชิงเวยมองดูสีหน้าบนใบหน้าของเขาแล้วพูดเนิบๆ ว่า “นางลักลอบมีความสัมพันธ์กับชายชู้ เถียนฝาน ที่อยู่ถนนสายถัดมาลับหลังเจ้า อีกทั้งใช้เงินที่เจ้าหามาด้วยความยากลำบากไปเลี้ยงชายชู้คนนั้น”
ใบหน้าของสวี่ฮ่าวเฉียงเต็มไปด้วยความตกตะลึงในอันดับแรก ต่อมาก็คือไม่อยากจะเชื่อ สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นโกรธขึ้ง เขาพูดกับหลินชิงเวยด้วยโทสะว่า “หมิงจูไม่ใช่คนเช่นนั้น! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าล่วงเกินนาง! ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไรข้าก็ไม่เชื่อทั้งนั้น! ขอเพียงนางบอกว่าไม่มีก็คือไม่มี!”
หลินชิงเวยลอบถอนใจ “ดูท่าแล้วน่าจะมีคนพูดถึงความสัมพันธ์ของเจียงหมิงจูและคนผู้นั้นกับเจ้านานแล้ว แต่เจ้ายังคงดื้อรั้นถือทิฐิอย่างแรงกล้า การตายของเจียงหมิงจูสำหรับเจ้าแล้วอาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร รอให้ออกไปจากที่นี่แล้ว เจ้าอย่าได้สตรีรูปโฉม
