งดงามมาเป็นภรรยาอีกเพราะเจ้าไม่อาจคาดเดาจิตใจของสตรีรูปโฉมงดงาม”
สวี่ฮ่าวเฉียงโกรธเคืองอย่างมาก เขาคิดว่าหลินชิงเวยไม่เคารพเจียงหมิงจู เขาผลักร่างของหลินชิงเวยเต็มแรง เซียวเยี่ยนตาดีมือไวอย่างยิ่ง คว้าเพียงครั้งเดียวก็ดึงหลินชิงเวยลุกขึ้นมาซุกไว้ในอ้อมกอดของตนเอง ปล่อยให้สวี่ฮ่าวเฉียงโผเข้าหากำแพง ทว่าเขาไม่ได้พุ่งกายเข้ามาอีกครั้ง เขาหันหน้าเข้าหากำแพงแล้วนิ่งเงียบเป็นเวลานาน สุดท้ายยังคงค่อยๆ ย่อกายลงนั่งยองๆ บุรุษตัวโตคนหนึ่งร่ำไห้เสียงดังราวกับเป็นเด็กน้อย
หากจะกล่าวว่าเขาทำร้ายเจียงหมิงจูไม่สู้พูดว่าเจียงหมิงจูทำร้ายเขาจะถูกต้องกว่า หรือเป็นเพราะเขารักและตามใจเจียงหมิงจูมากเกินไปจึงทำให้เจียงหมิงจูทำเรื่องทรยศหักหลังเขาอย่างไม่ละอายแก่ใจ ทำให้ตนเองต้องมามีจุดจบเช่นนี้
ทุกๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นล้วนมีเหตุและผลเชื่อมโยงกัน
หลินชิงเวยพูดกับมือปราบหลิวที่อยู่นอกห้องขัง “ปล่อยตัวเขาไปเถิด เขาไม่ใช่ฆาตกร”
“คุณชายหลินแน่ใจได้อย่างไร?” สีหน้าของมือปราบหลิวเกือบจะเรียกได้ว่าดุร้าย
หลินชิงเวย “เขาพูดปดหรือไม่ สายตาของข้าชัดเจนกว่าเครื่องมือทัณฑ์ทรมานของมือปราบหลิวก็แล้วกัน!”
คืนนั้นเซียวเยี่ยนลอบส่งคนออกไปซุ่มตัวละแวกเรือนหลังเล็กของยายหวัง เพื่อเป็นการสะดวกรวดเร็วหากเกิดเรื่องใดขึ้น เพียงแต่ทางด้านยายหวังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ตลอดทั้งคืนกระทั่งถึงวันรุ่งขึ้นก็ไม่เกิดเรื่องอันใดขึ้น
กลั
