บเป็นเถียนฝานที่ถูกปล่อยตัวออกมาจากห้องขังทั้งบาดแผลเต็มตัว เขาเดินกะโผกกะเผลกกลับเรือนของตน เขากลับมาถึงเรือนของตนเป็นเวลาดึกดื่น เขาคิดว่าตัวเองรอดพ้นจากเคราะห์ภัยครั้งนี้แล้ว ยังไม่ทันได้พรูลมหายใจโล่งอกเปิดประตูเรือนของตน หลังจากเข้าไปแล้วยังไม่ทันได้จุดตะเกียง ภายในเรือนดำมืดเขาเดินชนข้าวของ เตะถูกเก้าอี้ตัวหนึ่ง กำลังจะยื่นมือไปหยิบเก้าอี้ทว่ากลับพบว่ามีสิ่งของบางอย่างพาดผ่านไป เขางยหน้าขึ้นมองพบว่าริมหน้าต่างใต้แสงจันทร์นั้นมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ที่นั่น และสิ่งที่กำลังสะท้อนแสงวิบวับ…ก็คือดาบในมือของเขา
คนๆ นั้นเดินเข้ามาทีละก้าว เถียนฝานถอยหลังทีละก้าว เขาสะดุดเก้าอี้ล้มลงจึงกลิ้งลงไปบนพื้น
“ท่าน ท่านท่าน…ท่านคิดจะทำอะไร?” นาทีถัดมา เถียนฝานหันหน้าคิดจะหนีและร้องว่า “ช่วย…”
ฉึ่บ
เขาทำได้เพียงส่งเสียงร้องในลำคอได้คำเดียวเท่านั้น ดาบของอีกฝ่ายก็แทงเข้ามาในร่างกายของเขาทะลุออกไปทันที
แน่นอนว่าเถียนฝานตายอยู่ในเรือนจะมีใครล่วงรู้เล่า คนละแวกใกล้เคียงล้วนคิดว่าเขาถูกจองจำอยู่ในคุก กำลังคิดว่าคนทำชั่วได้รับผลกรรมตามสนอง ไหนเลยจะรู้ว่าเขาถูกปล่อยตัวกลับมากลางดึก
ศพของเถียนฝานเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นอยู่ในเรือน หนอนกินศพเลื้อยอยู่เต็มพื้นเขาจึงถูกพบ เวลานั้นคดีก็ได้ตัดสินไปแล้ว
วันนี้หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนงานยุ่งทั้งวัน กำลังจะกลับไปพักผ่อนที่จวนใต้เท้าสวี ยามนี้แสงสุดท้ายของอาทิตย์ย
