้ไปร้องเรียน ข้าไม่อาจทำอันใดท่านได้ แต่เจ้าหน้าที่ย่อมต้องทำอะไรได้บ้าง”
ยายหวังเป็นคนเฉลียวฉลาดและไม่ได้คิดจะตีคนจริงๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงแค่นหัวเราะ “คิดจะให้เจ้าหน้าที่มาดูแลเรื่องนี้? ไม่มีทาง!” นางหันกลับไปหิ้วตัวเด็กสาวที่อยู่บนพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความดุดัน “หวงยา ยังไม่รีบลุกขึ้นมาอีก เข้าไปล้างตัวให้สะอาดในเรือน!”
ยายหวังไม่แยแสหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนอีก ทั้งสองจะรั้งอยู่ที่นั่นต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด ดังนั้นจึงได้แต่ออกจากที่นั่น
หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนเดินอยู่ในตรอกภายในตรอกเงียบสงบ ดวงตะวันยังไม่ได้ขึ้นมาสูงนัก แสงแดดร้อนระอุถูกเงาของบ้านเรือนทั้งสองข้างทางบดบังเอาไว้เหลือเพียงแสงสว่างเป็นสายที่ทอดผ่านแนวกำแพง
หญ้าที่ขึ้นอยู่บนกำแพงถูกแสงแดดสาดส่องจนเขียวชอุ่มให้ความชุ่มชื้นแก่สายตา
โสตประสาทยังได้ยินเสียงยายหวังด่าทอเบาลงเรื่อยๆ
เซียวเยี่ยน “อย่างไรเล่า ข้าไม่คิดว่าเจ้าเป็นชอบแส่เรื่องชาวบ้าน”
หลินชิงเวย “ท่านไม่รู้สึกว่าปฏิกิริยาของมือปราบหลิวออกจากรุนแรงอยู่สักหน่อยหรือ? เขาเดือดดาลอย่างที่สุดแต่พยายามอย่างยิ่งที่จะกดข่มเอาไว้ แม้กระทั่งน้ำเสียงที่พูดก็ยังเปลี่ยนไป”
เซียวเยี่ยน “วิธีการจับดาบของเขา”
“ไม่ต้องพลิกมือ หากเขาลงมือสังหารคนย่อมสามารถตวัดดาบฟาดฟันได้ทั้งจากบนลงล่าง และล่างขึ้นบน” หลินชิงเวยพูด “จุดประสงค์ของผู้ที่ลอกเลียนแบบมิใช่ไม่มีเป้าหมาย เจียงห
