งินวาววับนั้นก็ไหลผ่านแขนของเขาไป หากเขาใช้แรงมากกว่านี้สักเล็กน้อย ชีวิตน้อยๆ ของเถียนฝานคงต้องจบสิ้นเช่นกัน
เขาลงมือได้ว่องไวรวดเร็วปานนี้ ไม่เสียเวลาแม้สักกระผีก วรยุทธ์เขาย่อมไม่สามัญ มิน่าเล่าเขาจึงเป็นมือปราบประจำศาลาว่าการของเมืองหลวง
หลินชิงเวยคิดได้เช่นนี้แล้วรีบสงบจิตสงบใจลง
คมดาบไร้ตา เซียวเยี่ยนเกรงว่าคมดาบของมือปราบหลิวจะพลาดมาทำร้ายหลินชิงเวย จึงยื่นมือมาจับข้อมือของหลินชิงเวยลากมาอยู่ข้างกายตน ด้วยคิดจะปกป้องนางให้ดี
หลินชิงเวยตกตะลึงแล้วยิ้มจนตายิบหยี
มือปราบหลิวเห็นเถียนฝานหิ้วถุงผ้าห่อหนึ่งไว้บนแผ่นหลัง จึงมีสีหน้าดำทะมึนเขากัดกระพุ้งแก้มของตนและถามเสียงกระด้าง “เจ้าคิดจะหนีไปที่ใด?”
“ผู้น้อย…ผู้น้อย…” เถียนฝานพูดจาอึกอัก เขากระทืบเท้าทั้งคู่ของตนบนพื้นด้วยสีหน้าซีดเผือด “ไม่ได้หนี…”
มือปราบหลิวเห็นเขาปัสสาวะราด จึงมีสีหน้าดูแคลนอย่างที่สุด เขาใช้ดาบชี้หน้าเถียนฝานและตะคอกว่า “ลุกขึ้นมา ไปศาลาว่าการกับข้า!”
เถียนฝานไม่ยินยอมจึงถูกมือปราบหลิวลากตัวขึ้นมาแล้วบิดมือของเขา เถียนฝานรูปร่างผอมซูบแขนขาเล็กเรียวเช่นนั้นเจ็บจนร้องออกมา เขาร้องไห้ไปพร้อมกับพูดระหว่างถูกพาตัวออกจากเรือนหลังเล็ก “ข้าไม่ได้ฆ่าคน! ข้าไม่ได้ฆ่าคนนะ! เจียงหมิงจูไม่มีความเกี่ยวข้องกับข้า!”
หลังจากเถียนฝานถูกพาตัวไป หลินชิงเวยกวาดตามองเรือนหลังเล็กนี้รอบหนึ่ง นางและเซียวเยี่ยนไม่ได้เข้าไปในเรือนก็อ
