สวีฮูหยิน “พวกเจ้าสองคนอย่าได้ใจรร้อน ได้ยินท่านพ่อของพวกเจ้าพูดว่า ครั้งนี้เซ่อเจิ้งอ๋องจะพำนักอยู่ในเรือนของพวกเราเป็นเวลาหลายวัน ยังมีโอกาส”
เซ่อเจิ้งอ๋องพำนักอยู่ในจนวนของท่านเจ้าเมือง ใต้เท้าสวีนั้นมิกล้าให้เรื่องนี้เล็ดรอดออกไป ด้วยเกรงว่าจะตกเป็นเป้าหมาย หากเซ่อเจิ้งอ๋องมาประสบเคราะห์ภัยขณะพำนักอยู่ในจวนของเขา เช่นนั้นต่อให้ชดใช้ด้วยศีรษะของคนในจวนทั้งหมดก็ชดใช้ไม่ไหว ด้วยเหตุนี้แม้จะเป็นเรื่องที่เป็นเกียรติอย่างที่สุดใต้เท้าสวียังคงเก็บเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด
หลังจากใต้เท้าสวีส่งเซียวเยี่ยนออกจากประตูใหญ่ของจวน เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยเดินไปบนถนนอย่างไร้จุดหมาย ยามนี้ร้านค้าสองข้างทางเริ่มเปิดประตูทำการค้าแล้ว หลินชิงเวยหันไปแบมือขาวสะอาดของตนให้เซียวเยี่ยน “ท่านอา เงินในถุงเงินที่ท่านพูดเมื่อวานเล่า?”
เซียวเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร เขาปลดถุงเงินข้างเอววางลงบนฝ่ามือของนาง ถุงเงินใบนี้เป็นถุงเงินเรียบง่ายใบหนึ่ง แตกต่างจากถุงเงินที่นางขโมยไปเมื่อครั้งที่แล้ว หลินชิงเวยเปิดออกดูพบว่าข้างในล้วนเป็นทองคำก้อนเล็กๆ
หลินชิงเวยอดพูดไม่ได้ว่า “ท่านอา ไม่คิดว่าท่านจะมีเงินเช่นนี้”
“เตรียมพร้อมเอาไว้ยามมีความจำเป็นต้องใช้เท่านั้น”
“ยามนี้ก็คือยามมีความจำเป็นต้องใช้มิใช่หรือ?” หลินชิงเวยลากเซียวเยี่ยนไปที่ร้านตัดเสื้อก่อนเป็นอันดับแรก ซื้ออาภรณ์คนละสองชุดแล้วค่อยว่ากัน นางไม่อยากจะอาบน้ำก
