เซียวเยี่ยนขัดล้างถังอาบน้ำจนสะอาดสะอ้านแล้วจึงเทน้ำสะอาดลงไปในถังอาบน้ำ เพียงแต่น้ำในบ่อน้ำเป็นน้ำเย็น เขาเงยหน้าขึ้นพูดว่า “เจ้าอาบน้ำเย็น ไม่มีปัญหา?”
มือของหลินชิงเวยดึงรั้งคอเสื้อของตน “อย่างไรก็ดีกว่าไม่ได้อาบ อีกทั้งนี่เป็นฤดูร้อนแล้ว อากาศไม่หนาวสักเท่าใดนัก”
ต่อมาเซียวเยี่ยนอยู่ในห้องไม่มีกะจิตกะใจจะเข้านอน หลินชิงเวยปลดอาภรณ์แล้วเข้าไปอาบน้ำด้านหลังฉากกันลม เสียงน้ำดังขึ้นเป็นพักๆ เขาไม่อาจผ่อนคลายได้ แล้วเช่นนี้จะหลับลงได้อย่างไรกัน
เมื่อหลินชิงเวยใกล้จะอาบน้ำเสร็จ ไหนเลยจะคิดว่าข้ารับใช้ของจวนสกุลสวีเพิ่งจะหิ้วน้ำมาให้ พวกเขาไปห้องข้างๆ ด้วยเกรงว่าจะเป็นการรบกวนการพักผ่อนของเซ่อเจิ้งอ๋อง ทางหนึ่งเคาะประตูเบาๆ อีกทางหนึ่งพูดขึ้นเสียงต่ำ “คุณชายหลิน น้ำที่ท่านต้องการนำมาส่งแล้วขอรับ”
ข้ารับใช้คิดว่าหลินชิงเวยอยู่ห้องข้างๆ สีหน้าของพวกเขาเขียนคำว่าดูถูกดูแคลนไว้ชัดเจน ดึกดื่นป่านนี้ยังต้องให้พวกเขามาต้มน้ำแล้วส่งมาที่นี่ ใครเล่าจะรู้สึกพอใจ? คิดแล้วคุณชายหลินก็เป็นเพียงผู้ปรนนิบัติรับใช้ข้างกายเซ่อเจิ้งอ๋องเท่านั้น พูดให้ชัดเจนก็คือข้ารับใช้คนหนึ่ง จะอวดอำนาจบารมีอันใดกัน แม้พวกเขาจะรู้สึกไม่พอใจแต่เมื่ออยู่ต่อหน้ายังคงพูดจาด้วยความเกรงอกเกรงใจ
ไหนเลยจะคิดว่าเซียวเยี่ยนจะเปิดประตูออกมาในเวลานี้ เขายืนอยู่หน้าประตูมองข้ารับใช้ด้วยสายตาเย็นชา พวกเขาคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว
