“บ่าวสมควรตาย รบกวนการพักผ่อนของเซ่อเจิ้งอ๋อง! เพียงแต่ เพียงแต่คุณชายหลินเขา…”
หลินชิงเวยลอยออกมาจากในห้องของเซียวเยี่ยนอย่างถูกเวลา “ให้พวกเขาวางน้ำเอาไว้ คนไสหัวออกไปให้หมด อีกประเดี๋ยวจะได้นำน้ำนั้นมาซักเสื้อผ้า”
เซียวเยี่ยนเห็นข้ารับใช้หลายคนยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นโดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขาจึงพูดว่า “ต้องการให้เปิ่นหวางพูดซ้ำอีกครั้งหรือไม่?”
ข้ารับใช้ได้สติกลับมา จึงรีบยื้อแย่งกันถอยออกไป
เมื่อเซียวเยี่ยนหันกลับมาอีกครั้ง เห็นหลินชิงเวยสวมเพียงเสื้อตัวในเพียงตัวเดียว เดินออกมาจากฉากกันลมอย่างสบายใจเฉิบ นางหอบเสื้อผ้าของตนและของเซียวเยี่ยนออกมาแช่น้ำ
เซียวเยี่ยนมองหลินชิงเวยโน้มเอวลงไปด้วยสายตาตื่นตะลึง เส้นผมยาวสลวยแผ่สยายลงจากแผ่นหลังไปถึงหน้าอก เคราะห์ดีที่เสื้อผ้าอาภรณ์ในฤดูร้อนเนื้อผ้าบางเบา นางจึงซักผ้าโดยไม่ได้กินแรงมากนัก นางถูจ้าวเจี่ยวไปมาแล้วขยี้ไม่กี่ครั้งก็ล้างในน้ำสะอาดแล้วพาดขึ้นมา เมื่อนางยืดกายขึ้นเห็นสีหน้าของเซียวเยี่ยนยังคงนิ่งลึกไม่อาจคาดเดา จึงพูดขึ้นว่า “ชาตินี้ข้ายังไม่เคยซักอาภรณ์ให้บุรุษคนใดมาก่อน คิดว่าข้าจะซักให้ท่านเปล่าๆ ปลี้ๆ หรือ? เงินทั้งหมดในถุงเงินของท่านล้วนเป็นของข้ารู้หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนเงียบขรึม “ไม่ได้มีเงินมากมายอะไร หากต้องการก็ยกให้เจ้า”
หลินชิงเวยเห็นเขามีสีหน้าท่าทางจริงจังขณะที่พูดประโยคนี้ จึงอดที่จะอารมณ์ดีขึ้นมาไม่ได้ นางพูดคล้าย
