ทิศบูรพา “หรือเจ้ายินดีที่จะเดินเท้าท่ามกลางแสงแดดร้อนระอุ?”
หลินชิงเวยคิดดูแล้วก็เห็นด้วย หากต้องเดินเท้าใต้แสงแดดแผดกล้าเช่นนี้ เกรงว่ายังไปไม่ถึงนางก็จะร้อนกระทั่งหมดสติไปเสียก่อน เมื่อคิดได้เช่นนี้นางรู้สึกว่าร่างของตนเบาหวิวในทันใด หลินชิงเวยได้สติกลับมาทันทีเมื่อจับจ้องสายแล้วพบว่าตนเองขึ้นมาขี่อยู่บนหลังม้าตัวเล็กตัวนั้นจึงรีบจับสายบังเหียนตัวเกร็งทันที
เซียวเยี่ยนคว้าตัวนางขึ้นไปวางบนหลังม้า หลินชิงเวยถลึงตาใส่เขาเห็นเขาเดินขี่ม้าอีกตัวหนึ่งอย่างสบายอกสบายใจ ในใจนางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นประดุจนั่งอยู่บนพรมเข็ม อีกประเดี๋ยวหากม้าเกิดวิ่งโผนทะยานด้วยความคลุ้มคลั่งขึ้นมาแล้วสลัดนางลงจากหลังของมัน เช่นนั้นหากนางไม่ตายก็ต้องพิการแน่แล้ว
หลินชิงเวย “ข้าเคยบอกกับท่านแล้วใช่หรือไม่ว่าข้าขี่ม้าไม่เป็น?”
