เซียวเยี่ยนครุ่นคิด เขาไม่ได้มองไม่เห็นท่าทางเหนื่อยล้าของหลินชิงเวย “หาที่พักก็แล้วกัน”
ดังนั้นคนทั้งสองจึงไปเคาะประตูคฤหาสน์ของใต้เท้าสวีแห่งจวนว่าการกลางดึก เซ่อเจิ้งอ๋องต้องการพำนักในจวนของพวกเขา ใต้เท้าสวีย่อมต้องออกไปต้อนรับด้วยตนเองสิ
ดังนั้นใต้เท้าสวีจึงสวมเสื้อคลุมมารอรับหน้าประตูใหญ่ เอ่ยวาจาด้วยความเกรงอกเกรงใจตามธรรมเนียมมารยาทเล็กน้อยแล้วนำเซียวเยี่ยนผู้เป็นพระองค์ใหญ่นี้ต้อนรับเข้าไปในคฤหาสน์ของตน อีกด้านหนึ่งให้คนรีบไปเก็บกวาดเรือนหลังหนึ่งออกมา ให้เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยพำนักโดยด่วน
สวีฮูหยินเป็นผู้ดูแลเรื่องภายในเรือนทั้งหมด นางจัดการดูและทุกอย่างด้วยความเป็นระเบียบเรียบร้อยน้อยครั้งนักที่จะเกิดความผิดพลาด ด้วยเหตุนี้ใต้เท้าสวีจึงมอบหมายหน้าที่นำทางแขกเข้าห้องพักให้กับนาง สวีฮูหยินดูแล้วอายุน่าจะอยู่ราวๆ สามสิบกว่าไม่ถึงสี่สิบปี นางแต่งหน้าเพียงบางๆ ในยามปกติดูแลตนเองเป็นอย่างดีจึงดูแล้วเหมือนอายุยี่สิบกว่าปี เป็นสตรีรูปโฉมงดงามและมีท่าทางสง่างามคนหนึ่ง
นางชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมาเห็นเซียวเยี่ยนก้มศีรษะและค้อมไหล่เล็กน้อยขณะก้าวเข้ามาในเรือน จึงกล่าวอย่างขออภัยว่า “กรอบประตูของจวนต่ำเกินไป ขอเซ่อเจิ้งอ๋องประทานอภัยด้วยเพคะ”
เซียวเยี่ยนย่อมเข้าใจว่าเมื่อเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม จึงกล่าวว่า “ไม่เป็นไร”
เซ่อเจิ้งอ๋องมีบุคลิกงดงาม รูปงามคมสันประดุจเทพเซียน หล่
