่คิดว่าควรจะไปตักน้ำให้ข้าสักสองถังให้ข้าอาบน้ำหรือ?”
ให้เซ่อเจิ้งอ๋องของราชวงศ์มาหิ้วน้ำให้สตรีคนหนึ่งอาบ คงจะมีหลินชิงเวยที่อยู่เบื้องหน้าผู้นี้ทำได้กระมัง
เซียวเยี่ยนจ้องมองนางนิ่งๆ แล้วหันกลับเข้าไปด้านหลังฉากกันลมภายในห้องหยิบถังไม้สองใบออกมา เขาเดินผ่านร่างของหลินชิงเวย แล้วออกจากเรือนของตน
ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า ศักยภาพของเซ่อเจิ้งอ๋องรวดเร็วและพึ่งพาได้มากกว่าข้ารับใช้เหล่านั้นมากมายนัก เพียงครู่เดียวก็หิ้วน้ำสองถังกลับมา น้ำในบ่ออันใสแจ๋วนั้นเต็มปริ่มถังไม้ทั้งสองใบ ขณะที่มันกำลังสั่นไหวราวกับขโมยดวงจันทร์ที่กำลังส่องประกายระยิบระยับอยู่บนฟ้าลงมา
เซียวเยี่ยนกำลังจะหิ้วน้ำเข้าไปในห้องของหลินชิงเวย หลินชิงเวยส่งเสียงขึ้น “ช้าก่อน”
เซียวเยี่ยนชะงักฝีเท้าหันมามองนาง
หลินชิงเวยพูดอย่างมีเหตุผลว่า “หิ้วน้ำเข้าไปในห้องของท่าน”
เซียวเยี่ยนหรี่ตาลงถามอย่างไม่แน่ใจว่า “เจ้ามิใช่ต้องการอาบน้ำหรือ? เปิ่นหวางอาบแล้ว”
หลินชิงเวย “ถังอาบน้ำในห้องของข้าใบนั้นสกปรก มีคนอาบมาแล้วไม่รู้เท่าใด ไม่สู้ข้าใช้ถังอาบน้ำที่เพิ่งจะถูกท่านใช้ดีกว่า ข้าจะไปอาบน้ำในห้องของท่าน อย่างไรเล่า ท่านมีปัญหาหรือ?” ใครใช้ให้เครื่องใช้เครื่องเรือนทุกสิ่งอย่างในห้องเซ่อเจิ้งอ๋องล้วนเป็นของใหม่เล่า จะมีวิธีการใดอีก?
ขมับของเซียวเต้นตุบๆ แต่เขายังคงทำตามที่หลินชิงเวยต้องการ หิ้วน้ำเข้าไปในห้องของตน เมื่อตรองดูอย
