รับอาบมาให้คุณชาย” นางคิดไม่ถึงว่าแค่ผู้ติดตามคนหนึ่งยังจะมีข้อเรียกร้องมากมายเช่นนี้
สวีฮูหยินเห็นว่าทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้วจึงกลับออกไป หลินชิงเวยนั่งฟุบอยู่บนโต๊ะรอข้ารับใช้ของจวนสกุลสวีส่งน้ำอาบมาให้นาง แต่ดูเหมือนสวีฮูหยินและเหล่าข้ารับใช้ของนางล้วนไม่เห็นว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต้องใส่ใจอันใดนัก นางรอจนเกือบหลับไป น้ำสำหรับอาบก็ยังไม่ส่งมา
จนปัญญาเหลือเกิน หลินชิงเวยนอนไม่หลับจริงๆ จึงได้แต่ลุกขึ้นเดินเกียจคร้านออกจากห้องไป ด้านนอกแสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงบนพื้น นางเดินมาถึงหน้าประตูห้องของเซียวเยี่ยนแล้วยกมือเคาะประตูห้องของเขา
เพียงครู่เดียวเซียวเยี่ยนก็ออกมายืนหน้าประตู เขามองนางและพูดว่า “ดึกเช่นนี้แล้วยังไม่นอนอีก เป็นอะไรไป?”
หลินชิงเวยกลอกตาขาวให้เขาครั้งหนึ่ง พูดขึ้นด้วยความหงุดหงิด “ยังคงเป็นเซ่อเจิ้งอ๋องดีกว่า ไปถึงที่ใดล้วนไม่ต้องกังวลว่าจะถูกละเลย แต่ข้าเป็นเพียงผู้ติดตามคนหนึ่งย่อมต้องลำบาก รอน้ำสำหรับอาบแค่ถังเดียวก็รอจนดึกดื่นก็ไม่เห็นผู้ใดส่งมา ทั้งตัวมีแต่กลิ่นศพ ท่านจะให้ข้านอนหลับได้อย่างไร?”
เซียวเยี่ยนขมวดคิ้ว “พวกเขาไม่ได้เตรียมน้ำอาบให้เจ้า?”
หลินชิงเวยยิ่งไม่สบอารมณ์ “ท่านเป็นเซ่อเจิ้งอ๋อง แต่ข้าเป็นเพียงผู้ติดตามของท่าน ผู้ติดตามเท่านั้น!” นางมองประเมินเซียวเยี่ยนขึ้นๆ ลงๆ แล้วพูดอีกว่า “เมื่อสักครู่ที่เดินผ่านมา ข้าเห็นมีน้ำบ่อหนึ่ง หรือเสด็จอาไม
