าง แต่เมื่อเปรียบเทียบกับห้องพักของเซียวเยี่ยนแล้วไม่ได้แตกต่างกันเพียงสองขั้น กล่าวได้ว่าเป็นห้องพักแขกที่เรียบง่ายจนไม่อาจเรียบง่ายได้อีก ไม่มีฉากกันลม น้ำสำหรับอาบยิ่งไม่มี มีเพียงถังอาบน้ำแห้งๆ ลูกหนึ่งตั้งอยู่ที่นั่น นี่จะให้หลินชิงเวยที่ทำงานมาตลอดทั้งคืน บนร่างกายเหนียวเหนอะหนะไปด้วยกลิ่นอายของคนตายนอนหลับลงได้อย่างไรกัน
สวีฮูหยินพูดจากับหลินชิงเวยอย่างอ่อนโยนมีมารยาท ทว่าไม่ได้กระตือรือร้นและให้ความเคารพเช่นปฏิบัติต่อเซียวเยี่ยน “คุณชายหลินพักผ่อนที่นี่เป็นการชั่วคราวก่อนเถิด หากต้องการสิ่งใดให้ข้ารับใช้มาแจ้งกับข้า”
หลินชิงเวยกวาดตามองไปรอบๆ ครั้งหนึ่ง แล้วพูดยิ้มๆ ว่า “เช่นนั้นคงต้องรบกวนสวีฮูหยินแล้ว ขอถามว่าที่นี่มีน้ำสำหรับอาบหรือไม่?” นางดมตัวเอง “เพิ่งจะชันสูตรศพกลับมา กลิ่นไม่ชวนดมเลยสักนิด”
ในเมื่อสวีฮูหยินเอ่ยปากเช่นนี้แล้ว หลินชิงเวยย่อมไม่สนใจว่านางพูดตามมารยาทหรือจะทำอย่างนั้นจริงๆ ตนเองต้องการสิ่งใดให้บอกออกมา เกรงใจผู้อื่นนั่นไม่ใช่นิสัยของหลินชิงเวย อีกทั้งต่อให้ต้องเกรงใจก็ต้องดูก่อนว่าคนผู้นั้นเป็นใคร
สวีฮูหยินได้ยินเช่นนั้น สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อยแทบจะไม่สังเกตเห็น นางจึงพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มว่า “ดูข้าสิลืมเรื่องนี้ไปได้ คุณชายหลินเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันหากไม่ได้อาบน้ำแล้วจะนอนหลับสบายตัวได้อย่างไร คุณชายรอสักครู่ อีกประเดี๋ยวข้าจะให้ข้ารับใช้ส่งน้ำสำห
