ล้วพูดว่า “ง่ายดายยิ่งนัก พวกเจ้าปล่อยข้า ข้าก็จะบอกเจ้า”
“ความฝันเฟื่องของคนเสียสติ!” มือปราบหลิวซ้อมเขาอย่างโหดเหี้ยมอีกคราหนึ่ง ทำให้เขาพูดจาก็ยังพูดไม่ไหลลื่น
หลินชิงเวยพลันหัวเราะขึ้นมา “ที่จริงเจ้าไม่มีผู้สมรู้ร่วมคิด และไม่มีสหาย”
นักโทษตกตะลึง
สีหน้าและแววตาของนางทำให้เชื่ออย่างน่าประหลาด ภายใต้รอยยิ้มนั้นมีความมั่นอกมั่นใจที่ปรากฏให้เห็น คิ้วนั้นพาดเฉียงขึ้น
หลินชิงเวย “ดูแล้วข้าคาดเดาถูกต้อง เจ้าไม่รู้เช่นกันว่าผู้สมรู้ร่วมคิดเป็นใคร”
