้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มือปราบหลิวหันมามองหลินชิงเวยอย่างรวดเร็ว “เซ่อเจิ้งอ๋องถึงกับให้อำนาจสิทธิ์ขาดกับคุณชายน้อยเช่นนี้ คิดดูแล้วคุณชายน้อยย่อมต้องมีความสามารถเหนือผู้อื่น”
หลินชิงเวยหรี่ตาลงกล่าวยิ้มๆ ว่า “ปฏิกิริยาเช่นนี้ของเจ้าน่าสนใจอยู่บ้าง เจ้ายังไม่มีคู่ครอง?”
“ข้าน้อยไม่ทราบว่าคุณชายน้อยหมายความว่าอย่างไร”
หลินชิงเวยพยักหน้า “ดูท่าแล้วไม่เพียงแต่ไม่มีครอบครัว ยังดูถูกสตรีอีกด้วย” นางมองประเมินมือปราบหลิวตั้งแต่ศีรษะจนถึงปลายเท้า ทุกครั้งที่นางหยุดสายตาลงบนร่างกายส่วนใดส่วนหนึ่งของมือปราบหลิว เขาก็จะก้าวถอยหลัง หลินชิงเวยพูดอีกว่า “เจ้าดูเจ้า ทางหนึ่งดูถูกข้า อีกทางหนึ่งยังร้อนตัวอีก หมวกบนศีรษะของเจ้ามีคราบฝุ่นแสดงให้เห็นว่าสองวันนี้ยังไม่ได้เปลี่ยนหมวก แต่อาภรณ์บนร่างของมือปราบหลิวกลับได้รับผลัดเปลี่ยนมาแล้ว เจ้าให้ความสำคัญกับความคิดของผู้อื่นที่มีต่อเจ้าอย่างยิ่ง ทว่าตนเองกลับมักจะหลงลืมรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เสมอ” นางเลิกคิ้วแล้วมองมือเขาแวบหนึ่ง “บนมือมีรอยแผลเป็น มีความเคยชินที่จะจับดาบประจำตัวเป็นคนบ้างาน ต่อให้มีคู่ครองก็ไม่ใช่เรื่องยั่งยืนอันใด” หลินชิงเวยเห็นมือที่กุมดาบของเขากระชับแน่นขึ้น จึงอดไม่ได้จะยิ้มชั่วร้าย “โอ๊ะ ที่แท้เจ้ายังเคยมีคู่ครองมาก่อน?”
สายตาของมือปราบหลิวเย็นเยียบ ในแววตาของเขาปิดบังอำพรางสิ่งอื่นที่ไม่ต้องการให้ผู้อื่นล่วงรู้
ไม่เพียงแต่ตัวเขาที่ต
