เซียวเยี่ยนใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดเหงื่อบนใบหน้าและฝ่ามือของหลินชิงเวย ลูบไล้ผ่านลำคอเล็กน้อยเพื่อเช็ดลำคอขาวระหง อีกประเดี๋ยวก็ยื่นมือไปทาบลงบนหน้าผากของหลินชิงเวยกระทั่งค่อนคืนหลังอาการตัวร้อนของหลินชิงเวยก็ลดลงเขาจึงวางใจลงได้
เซียวเยี่ยนเป็นบุรุษคนหนึ่ง ไม่เหมือนสตรีร่างกายเล็กแบบบางที่จำเป็นต้องปกป้องดูแล ในทางกลับกันเขาดูแลหลินชิงเวยมาค่อนคืนตนเองกลับไม่รู้สึกง่วงนอนแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เมื่อเห็นหลินชิงเวยปลอดภัยดีแล้วเซียวเยี่ยนจึงลุกขึ้นยืน ขยับร่างกายเมื่อยล้าของตน เขาจึงพบว่าตนเองถึงกับนั่งอยู่ริมเตียงโดยไม่ได้เปลี่ยนอิริยาบถมาตลอดเวลา
เซียวเยี่ยนมองดูชายอาภรณ์ที่ยับย่นของตน กอรปกับสภาพอากาศค่อยๆ เปลี่ยนเป็นร้อนขึ้น รู้สึกว่าตนเองเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว เขามองหลินชิงเวยแล้วคิดว่านางคงไม่ตื่นขึ้นมาในเวลานี้ จึงก้าวเข้าไปบ่อน้ำแร่ในห้องด้านในเพื่ออาบน้ำ
เสียงซู่ซ่าของน้ำในบ่อน้ำพุร้อนดังขึ้นภายในห้องชั้นใน ควันเป็นสายจากน้ำพุร้อนลอยออกมานอกม่านประตู ราวกับภายในตำหนักบรรทมของเขาได้ซุกซ่อนดินแดนเซียนบนโลกมนุษย์เอาไว้แห่งหนึ่ง
เพียงไม่นานเซียวเยี่ยนผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ออกมา เส้นผมเปียกชุ่มแผ่สยายลงบนไหล่ หยกครอบผมชิ้นนั้นเขาวางไว้บนโต๊ะในห้องอาบน้ำ ท่ามกลางหมอกควันสีขาวที่ประเดี๋ยวมีประเดี๋ยวไม่ดีงดงามอย่างที่สุด ราวกับเขาลืมเลือนหยกครอบผมไปแล้ว ยามนี้เ
