ส้นผมเปียกชุ่มย่อมไม่ได้ใช้หยกครอบผมจึงวางไว้ริมบ่อน้ำพุร้อน เขาหยิบผ้าขนหนูแห้งผืนหนึ่งเดินออกมาพร้อมกับเช็ดผมของตนไปด้วย
เส้นผมถูกเขาเช็ดจนยุ่งเหยิงเล็กน้อย ส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาน่าดูขึ้นไปอีก เมื่อเซียวเยี่ยนเดินอออกมาเห็นหลินชิงเวยนั่งอยู่บนเตียงเขาจึงอดจะตะลึงงันไม่ได้ ด้วยคิดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยจะตื่นขึ้นมาในเวลานี้
หลินชิงเวยกำลังนั่งอยู่บนเตียงของเขา นางมองไปรอบๆ แล้วหันมามองเขาด้วยสายตาตื่นตะลึง บุรุษสวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนตัวหนึ่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้านาง สง่างามประดุจหยก รูปร่างของเขาสูงใหญ่ ร่างของเขามีกลิ่นอายชุ่มชื้นและสดชื่น ปลายเส้นผมของเขายังมีหยดน้ำที่ไหลมารวมตัวกันเป็นหยดน้ำที่ใหญ่ขึ้นแล้วไหลลงบนอาภรณ์ของเขาส่งผลให้อาภรณ์ของเขาเป็นรอยด่างด้วยหยดน้ำ ดวงตาเรียวยาวรูปหงส์คู่นั้น คิ้วพาดเฉียงที่แนบไปกับเชิงผม สายตาที่มองนางท่ามกลางแสงตะเกียงภายในห้องทำให้เห็นรูปหน้านั้นดูลึกซึ้ง
หลินชิงเวยรู้สึกงงงันอยู่บ้าง เมื่อนางเห็นเขาจึงกระจ่างแจ้งโดยพลันว่าตนอยู่ที่ใด มิน่าเล่าเมื่อนางลืมตาตื่นขึ้นก็รู้สึกคุ้นเคยกับห้องนี้
โครกคราก
เสียงๆ หนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบระหว่างคนทั้งสอง เซียวเยี่ยนเลิกคิ้วนิดๆ หลินชิงเวยก้มหน้าลงมองท้องของตนเงียบๆ แล้วยื่นมือไปลูบคลำ
“หิวแล้ว?”
“ไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันแล้ว ท่านว่าอย่างไรเล่า?”
“ยังตัวร้อนหรือไม่?”
หลินชิงเวยลูบหน้าของตน “ข้าดูไม่ออก”
เซียว
