เยี่ยนชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงเข้ามานั่งข้างกายนางอยู่นั่นเอง เขายกมือขึ้นลูบหน้าผากของนาง หน้าผากของนางไม่ร้อนแล้ว แต่ยังคงเย็นเยียบ
ศีรษะของหลินชิงเวยทุ่มน้ำหนักกดลงบนฝ่ามือของเซียวเยี่ยน “ข้าออกเหงื่อทั้งตัว รู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง ข้าคิดว่าข้าต้องอาบน้ำร้อนสักยกจึงจะสบายขึ้น”
เซียวเยี่ยน “…”
หลินชิงเวยช้อนตาขึ้นมองเซียวเยี่ยนแล้วยิ้ม คนทั้งสองใกล้ชิดกันเช่นนี้ เซียวเยี่ยนเห็นแววตาของนางอย่างชัดเจน “คืนนี้เป็นท่านที่ดูแลข้าหรือ? ขณะที่ข้านอนหลับยังรู้สึกได้ว่ามีคนอุ้มข้ากลับมา”
หลินชิงเวยเป็นคนที่ได้เปรียบผู้อื่นแล้วยังทำเป็นไร้เดียงสาอย่างแท้จริง
เซียวเยี่ยนดึงมือของตนคืนมาเนิบๆ “ไปอาบน้ำก็ดีเหมือนกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ต้องความเย็น” พูดแล้วเซียวเยี่ยนก็ลุกขึ้น เตรียมเปิดประตูออกไป
หลินชิงเวยถาม “เซียวเยี่ยน ท่านจะไปแล้วหรือ?”
เงาร่างสูงใหญ่ของเซียวเหยี่ยนยืนอยู่หน้าประตู มือทั้งสองเปิดประตูออก แสงจันทร์จากภายนอกที่สาดส่องลงบนร่างของเขาราวกับจืดชืดลงหลายส่วน หลินชิงเวยเห็นบนเสี้ยวจันทร์ยังมีดวงดาวที่ส่องประกายอยู่สองสามดวง
เซียวเยี่ยนพูดทั้งที่ไม่ได้หันกลับมา “ไม่ใช่หิวแล้วหรือ เจ้าไปอาบน้ำเถิด ข้าไปหาของกินให้เจ้า”
เซียวเยี่ยนออกไปแล้ว หลินชิงเวยจึงลงจากเตียงนางยังรู้สึกหนักศีรษะเท้าเบาหวิวอยู่บ้าง เมื่อไปถึงห้องอาบน้ำด้านในก็ปลดอาภรณ์ออกแล้วลงไปแช่ในน้ำ เส้นผมยาวสลวยของนางแช่
