ินชิงเวยพูดว่า “ข้าคิดว่าเจ้าสิ่งของนี้น่ารักดี เป็นหยกเนื้อดี ถือว่ามอบให้ข้าก็แล้วกัน”
เซียวเยี่ยน “…นั่นเป็นสิ่งของที่เปิ่นหวางนำมาใช้ครอบผม”
“เช่นนั้นท่านก็เปลี่ยนไปใช้หยกครอบผมอันอื่นสิ เกี้ยวหยกก็ได้ ยังมีปิ่นปักผมก็ได้นี่นา”
เพียงแต่เซียวเยี่ยนไม่ได้แข็งกระด้างดึงดันเช่นกาลก่อน หากนางชมชอบ…เซียวเยี่ยนก็บีบบังคับเอาสิ่งของคืนจากหลินชิงเวย หลินชิงเวยพูด “ของสิ่งนี้นับเป็นสิ่งของแทนใจระหว่างท่านกับข้าก็แล้วกัน”
เซียวเยี่ยนหรี่ตาลงแค่นหัวเราะเสียงเย็น “สิ่งของแทนใจของเจ้าช่างเปลี่ยนไปได้รวดเร็วยิ่งนัก ก่อนหน้านี้มิใช่บอกว่าเป็นหยกประดับของเปิ่นหวางหรือ?”
หลินชิงเวย “ใครพูดว่าสิ่งของแทนใจมีได้แค่เพียงชิ้นเดียวเล่า คนละช่วงเวลาสิ่งของย่อมแตกต่างกัน”
