ยวเยี่ยนนำกล่องอาหารวางลงบนโต๊ะแล้วหยิบอาหารของว่างขึ้นมา เห็นแก่ที่หลินชิงเวยยังเป็นคนป่วย จึงไม่ถือสาเอาความอะไรกับนาง “มากินเถิด”
อาหารมีเพียงข้าวต้มและอาหารว่างรสอ่อน เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยนั่งลงตรงข้ามกัน เขากินเพียงเล็กน้อยเพื่อประทังความหิว หลินชิงเวยกลับกินด้วยความหิวโหย นางกินข้าวต้มถ้วยหนึ่งหมดเกลี้ยงติดที่ว่าไม่อาจเลียถ้วยชามให้สะอาดสักรอบเท่านั้น
เห็นเซียวเยี่ยนวางตะเกียบลงและลุกขึ้น หลินชิงเวยยังนั่งอยู่บนเก้าอี้กินข้าวต้ม นางถามว่า “ท่านไม่กินแล้วหรือ?”
เขาออกไปข้างนอกมาหนหนึ่งเส้นผมเปียกชุ่มบนศีรษะเกือบจะแห้งสนิทแล้ว จึงคิดจะเดินเข้าไปหยิบหยกครอบผมในห้องอาบน้ำ ดังนั้นเมื่อเดินเข้าไปหยิบเขาจึงพูดเรียบๆ ว่า “ไม่กินแล้ว เจ้ากินเสร็จแล้วอีกประเดี๋ยวเปิ่นหวางจะส่งเจ้ากลับไป”
ปรากฏว่าเขาเดินหาอยู่ในห้องอาบน้ำรอบหนึ่ง กลับไม่พบหยกครอบผมของตน
เซียวเยี่ยนออกมาอีกครั้งเห็นหลินชิงเวยหยิบอาหารว่างชิ้นสุดท้ายส่งเข้าปากของนาง จึงถามขึ้นว่า “เจ้าหยิบหยกครอบผมของเปิ่นหวางไป?”
เขาคิดในใจ ด้วยอุปนิสัยของหลินชิงเวยแล้วย่อมต้องไม่ยอมรับว่าหยิบไปแล้วแน่นอน จึงไม่ได้คาดหวังอันใดนัก
ไหนเลยจะคิดว่าหลินชิงเวยกลับยอมรับอย่างอกผายไหล่ผึ่ง “ถูกต้อง”
“อยู่ที่ใด?”
หลินชิงเวยหยิบเชือกที่ห้อยอยู่บนลำคอออกมา เชือกเส้นนั้นยังร้อยหยกครอบผมเอาไว้ด้วยชิ้นหนึ่ง มันก็คือหยกครอบผมของเซียวเยี่ยนนั่นเอง หล
