ว่าไทเฮาจะสร้างความลำบากใจให้กับเจาอี๋คนหนึ่งที่เพิ่งจะถวายการรักษาให้กับฮ่องเต้ นอกเสียจากนางจะปรารถนาให้คนทั้งหกตำหนักรู้กันถ้วนหน้าว่าไทเฮาเป็นคนใจคอคับแคบ ไม่อาจยอมรับใครได้ทั้งสิ้น
ยามนี้แม้ไทเฮาจะมาเยือนด้วยข้ออ้างเพื่อเยี่ยมเยียนฮ่องเต้ ทว่าเมื่อนางเห็นหลินชิงเวยผู้ถวายการรักษาขาของฮ่องเต้ บนใบหน้าของนางมิได้ปรากฏความยินดีแม้แต่น้อย แต่กลับมีสีหน้าขุ่นมัวอย่างที่สุด ราวกับหลินชิงเวยได้ทำลายเรื่องดีๆ ของนางจนหมดสิ้น
หลินชิงเวยเอามือเท้าแก้มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ไทเฮาประทินโฉมงดงาม สง่างามสูงศักดิ์ หลินชิงเวยยังคงหาร่องรอยพิรุธบนใบหน้าของนางได้เช่นกัน
หมัวมัวตวาดลั่น “หลินเจาอี๋บังอาจนัก ถึงกับกล้าขวางขบวนเสด็จของไทเฮา!”
หลินชิงเวยพูดยิ้มๆ อย่างอ่อนล้า “ขอแสดงความยินดีกับไทเฮาเหนียงเหนียง ขาทั้งคู่ของฝ่าบาทถูกข้าจัดกระดูกใหม่แล้ว ขอเพียงต่อไปดูแลพักฟื้นให้ดีย่อมต้องหายดีภายในระยะเวลาไม่กี่เดือน ถึงเวลานั้นก็จะเดินเหินตามปกติได้แล้ว” พูดแล้วก็มองไปที่บันไดหินกว้างขวาง “ทางเส้นนี้กว้างขวางถึงเพียงนี้ ข้าเพียงแต่นั่งพักอยู่ที่นี่ ไทเฮาคงจะไม่ถือสากระมัง?”
หมัวมัวกำลังจะแสดงอำนาจก็เห็นเซ่อเจิ้งอ๋องเดินออกมาอย่างไม่ช้าไม่เร็ว เขายืนอยู่หน้าประตูพูดกับไทเฮาว่า “ถวายคำนับไทเฮา”
หมัวมัวผู้นั้นรีบอดทนอดกลั้นอย่างทันท่วงที
ไทเฮาสะบัดแขนเสื้อเดินผ่านร่างของหลินชิงเวยพร้อมกับแค่นเสียงเย็น
