่ยนไม่เอ่ยอันใดอีก
เสียงร้องของเซียวจิ่นเปลี่ยนเป็นเสียงแหบพร่าสุดท้ายไม่มีเรี่ยวแรงที่จะร้องออกมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บปวดหรือความร้อนลวก ผิวของเซียวจิ่นเริ่มแดงก่ำไปทั้งร่าง แดงก่ำเหมือนมะเขือเทศก็ไม่ปาน หลังจากที่เขารู้สึกว่าขาทั้งคู่ของตนถูกต้มจนสุกแล้ว กล้ามเนื้อและกระดูกค่อยๆ แยกออกจากกัน ความเจ็บปวดจากเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อนั้น หากเขาที่อยู่ในวัยเยาว์เช่นนี้สามารถทนรับได้ ต่อไปยังมีสิ่งใดที่เขาไม่อาจทนรับได้อีกเล่า?
สองชั่วยามเท่ากับเวลาตลอดช่วงเช้าจนถึงเที่ยง เซียวจิ่นตกอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน เขาเจ็บปวดเสียจนหมดสติไป ตื่นขึ้นมาอีกครั้งแล้วเริ่มดิ้นรนต่อสู้กับความเจ็บปวดอีกครั้ง
หลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนได้แต่ดูอยู่ข้างๆ ไม่อาจรับความเจ็บปวดแทนเขาได้แม้สักกระผีก
เมื่อเวลาสองชั่วยามมาถึง เซียวจิ่นตกอยู่ในภาวะหมดสติอย่างแท้จริง เมื่อหลินชิงเวยยกขาทั้งคู่ของเขาขึ้นมา เขาไม่มีความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น
