เซียวอี้ไม่ได้เชื้อเชิญให้เซียวเยี่ยนนั่งลง เซียวเยี่ยนฟังหลินชิงเวยพูดจาแล้ว ดูเหมือนนางไม่ยินยอมจากไปตอนนี้เป็นแน่ จึงแหวกชายอาภรณ์แล้วนั่งลงอย่างจนปัญญา ทำให้เซียวอี้ไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่าเดิม
“มา มาลองกินปลาต้มพริกจานนี้ ยังมีไก่สับราดพริกหมาล่า ปูรสหมาล่า ล้วนอร่อยอย่างที่สุดทั้งสิ้น พวกเรามากินให้อิ่มหนำ จะได้ไม่เป็นการผิดต่อความปรารถนาดีของเซี่ยนอ๋อง”
เซียวอี้พูดอย่างเห็นขันว่า “เวยเวย ข้าเตรียมสิ่งเหล่านี้เพื่อเจ้าเท่านั้น แต่ไม่ได้เตรียมให้กับเซ่อเจิ้งอ๋อง”
เซียวเยี่ยนได้ยินแล้วขยับตะเกียบอย่างไม่ช้าไม่เร็ว เขาขมวดคิ้วพูดว่า “เซี่ยนอ๋องต้องให้เกียรติด้วยการเรียกขานนางว่า เจาอี๋”
หลินชิงเวย “ถูกต้องแล้ว ข้าแต่งให้ฝ่าบาทแล้ว เซี่ยนอ๋องก็คือเสด็จอาสามของข้านี่นา”
เซียวอี้เห็นคนทั้งสองมีท่าทีคนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับ ความไม่พึงพอใจเขียนไว้บนหน้าชัดเจนยิ่งนัก
หลินชิงเวยไม่ได้ผิดต่อความปรารถนาดีของเซียวอี้จริงๆ นางกินอาหารเสฉวนทั้งโต๊ะอย่างคุ้มค่า ริมฝีปากถูกความเผ็ดร้อนลวกเสียจนแดงก่ำ ก่อนที่จะจากไปยังไม่ลืมที่จะขอพบพ่อครัว นางพูดกับพ่อครัวว่า “อาหารที่พ่อครัวทำให้ข้ากินในวันนี้ถูกใจข้ายิ่งนัก อาหารอันโอชะของชวนจงสมคำร่ำลือจริงๆ คราวหน้าหากมีวาสนาได้ไปชวนจง จะต้องไปกินอาหารที่หอซีหวาแน่นอน พ่อครัวทำอาหารได้เยี่ยมยอด ท่านอ๋องมีรางวัลใหญ่ ประเดี๋ยวอย่างลืมไปรับรางวัลเล่า”
เซียวอี้ “…” ก
