ินแล้วก็ช่างเถิด เขายังต้องต้อนรับเซ่อเจิ้งอ๋องอย่างมิเต็มใจก็แล้วไป สตรีผู้นี้ยังช่วยคนนอกมาขอเงินรางวัลจากเขาอีก!
เซียวอี้ที่ผ่านการฝึกฝนมาทั้งชีวิตในยามนี้ยังอดที่จะหน้าดำทะมึนไม่ได้
หลินชิงเวยเช็ดปากพูดกับเซียวอี้อย่างพอใจว่า “วันนี้ขอบคุณการต้อนรับจากเซี่ยนอ๋อง ใช่แล้ว ค่ารักษาไปรับที่ใดกัน?”
เซียวอี้กัดฟันแน่น “พ่อบ้าน พาหลินเจาอี๋ไปรับเงินที่ห้องบัญชี!”
หลินชิงเวยยิ้มจนตาหยี “ขอบคุณท่านอ๋อง ท่านอ๋องเกรงใจเช่นนี้ ครั้งหน้าหากท่านอ๋องเจ็บป่วยอันใด และค่ารักษาเป็นเงินมูลค่าสูงเช่นนี้ จดจำไว้ว่าต้องเชิญข้ามารักษาเป็นคนแรก”
เซียวอี้เกือบจะกระอักเลือดออกมาอยู่แล้ว “หากเชิญเจ้ามารักษาอีกหลายครั้ง คาดว่าข้าคงต้องสิ้นเนื้อประดาตัวแล้ว”
สุดท้ายเซียวอี้ได้แต่มองเซียวเยี่ยนพาหลินชิงเวยจากไปอย่างคับแค้นใจ เซียวอี้มองเงาร่างด้านหลังของหลินชิงเวยและพูดอีกว่า “หากเวยเวยคิดถึงอาหารเสฉวนของที่นี่เมื่อใด ข้ายินดีต้อนรับเจ้าตลอดเวลา”
หลังจากออกมาจากจวนเซี่ยนอ๋อง เซียวเยี่ยนไม่พูดจาแม้แต่ประโยคเดียว เขาเอาแต่เดินไปข้างหน้าแต่ยังคงคำนึงถึงหลินชิงเวยด้วยการผ่อนฝีเท้าให้ช้าลงและก้าวเล็กลง
หลินชิงเวยทำราวกับกำลังเดินเล่น ทางหนึ่งลูบพุงกลมดิกของตนอีกทางหนึ่งเดินไปช้าๆ นางพูดขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มว่า “ท่านอา ที่จริงฝ่าบาทไม่ทราบว่าท่านออกมารับข้ากระมัง?”
นางไม่พูดถึงยังดีหน่อย ทันทีที่เอ่ยถึง…เซียวเ
