อเกินว่านี่คือคำลวง เขาจะต้องเป็นห่วงนางจึงมารับนางเป็นแน่
เซียวเยี่ยนหันมาประสานสายตากับหลินชิงเวย เขากล่าวเสียงเย็น “ดูท่าทางแล้วหลินเจาอี๋อยู่ในจวนเซี่ยนอ๋องอย่างมีความสุข กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย มีความสุขจนลืมบ้านเรือนของตนไปแล้ว”
หลินชิงเวย “หากเสด็จอาไม่มาในคืนนี้ มีความเป็นไปได้ว่าข้าคงจะพำนักอยู่ที่นี่จนลืมบ้านเรือนของตนจริงๆ”
“กลับไปกับเปิ่นหวาง”
หลินชิงเวยพูดยิ้มๆ “เสด็จอา ท่านเดินทางออกมาจากวังหลวงไกลเช่นนั้น กินข้าวหรือยัง? ไม่สู้นั่งกินด้วยกันเถิด เซี่ยนอ๋องใจกว้าง เชิญพ่อครัวมีชื่อจากชวนจงมาเป็นการเฉพาะ ทำอาหารออกมาล้วนไม่เลวทั้งสิ้น” ต่อให้ต้องกลับไปก็ต้องรอให้นางกินอาหารอันโอชะให้พอใจเสียก่อนค่อยว่ากัน
[1] หมายถึงเก้าอี้แบบโบราณของจีน ด้านหลังเก้าอี้มีพนักพิง ด้านข้างมีเท้าแขน มีฐานรองนั่งกว้าง นิยมใช้ในหมู่ขุนนาง
