เซียวอี้เงียบขรึมไปอึดใจหนึ่ง แน่นอนว่าหลินชิงเวยพูดถูกต้อง หลินชิงเวยรั้งอยู่ในจวนเซี่ยนอ๋องนานเท่าใดยิ่งทำให้คนสงสัยมากขึ้น
ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงเจิดจ้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็ไม่ฝืนรั้งเจ้าเอาไว้ อย่างไรเจ้าก็ต้องกินอาหารเย็นนี้ก่อนแล้วค่อยกลับไป”
“กลับไปในวังก็มีให้กิน ไม่ขาดแคลนข้าวหนึ่งมื้อของท่านหรอก” หลินชิงเวยสะพายล่วมยาของตนหันกายจะเดินออกไป
เซียวอี้ยกปลายนิ้วขึ้นลูบคางของตน เขาเอ่ยขึ้นก่อนหน้าที่นางจะก้าวเท้าออกประตูไป “แต่ข้าได้เชิญพ่อครัวผู้มีชื่อเสียงที่สุดของหอซีหวาเมืองชวนจงมาที่นี่ คนได้เดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว คาดว่าอีกสักประเดี๋ยวก็จะมาถึงจวน”
ย่างก้าวของหลินชิงเวยหยุดชะงัก “เมืองชวนจง?” นางไม่เคยได้ยินชื่อหอซีหวามาก่อน แต่พ่อครัวผู้มีชื่อเสียงของเมืองแห่งหนึ่ง ย่อมต้องมีฝีมือไม่ธรรมดา ไม่รู้ว่าหากเปรียบเทียบกับห้องเครื่องในวังหลวงแล้วจะเป็นอย่างไร
เซียวอี้ “ก็คือเมืองสู่ชวน พ่อครัวทำอาหารเสฉวนได้อย่างขึ้นชื่อ เครื่องหมาล่าทั้งหอมทั้งสด”
ดูเหมือนอาหารของที่นี่จะทำได้ไม่เลว อีกทั้งหลินชิงเวยชอบกินอาหารเสฉวนเป็นที่สุด เพียงแต่ไม่รู้ว่าพ่อครัวที่มาถึงในคืนนี้จะปรุงอาหารจากหมาล่าด้วยวิธีใด หลินชิงเวยเดิมทีมิใช่คนเห็นแก่กิน ตั้งแต่เข้าวังมาได้ลิ้มลองอาหารอย่างดีหนวดเต่าเขากระต่ายไม่มีอะไรที่นางไม่เคยกิน แต่นางติดอยู่กับที่เซียวอี้นำคำว่า “มีชื่อเสียงที่สุด”
