มาหลอกล่อนาง
นางอยากจะดูเหมือนกันว่า พ่อครัวที่มาจากเมืองชวนจงนี้จะมีชื่อเสียงสมคำร่ำลือหรือไม่
หลินชิงเวยหันกลับมามองเซียวอี้ที่มีท่าทีเกียจคร้านแวบหนึ่ง ท่ามกลางความสับสนเล็กๆ จึงเอ่ยขึ้นว่า “เช่นนั้นข้าจะกินอาหารเย็นที่นี่แล้วค่อยกลับไป หากพ่อครัวทำอาหารไม่อร่อยข้าจะทำลายชื่อเสียงของเขา”
เซียวอี้เลิกคิ้วยิ้มให้นาง นี่นับว่ารับปากแล้ว ราวกับเขาคาดเดาเอาไว้แล้วว่าหลินชิงเวยจะต้องตอบตกลง เมื่อได้คำตอบจากหลินชิงเวยเขาจึงดูไม่ประหลาดใจสักเท่าใดนัก จึงให้คนพาหลินชิงเวยไปเดินเล่นในจวนอ๋อง ดูเหมือนมีความปรารถนาดีให้คนมาอยู่เป็นเพื่อน ที่จริงแล้วหลินชิงเวยลอบคิดในใจ คนผู้นี้แทบจะทนรอไม่ไหวให้นางและหลินเสวี่ยหรงต้องทะเลาะตบตีกันกระมัง
ที่จริงแล้วหลินเสวี่ยหรงได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง นางรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งใจอย่างเลี่ยงได้ยาก แม้นางจะเดินนำหลินชิงเวยออกมาจากเรือนหลักของจวนอ๋อง แต่เดินไปได้ไม่นานเท่าใดก็ทิ้งหลินชิงเวยไว้คนเดียวตนเองไม่รู้ไปอยู่ที่ใด
หลินชิงเวยเองกลับเบิกบานใจ อยู่กับหลินเสวี่ยหรงไม่เห็นจะมีอะไรดี นางไม่มีกะจิตกะใจจะมาเสียเวลากับสตรีเช่นนี้ จึงเดินเล่นอยู่ในสวนไปเรื่อยเปื่อย ไม่รู้ว่าเดินไปถึงสถานที่ใดแล้วเห็นศาลาหลังหนึ่งที่ดูไม่เลวเลยทีเดียว จึงนั่งลงบนเก้าอี้ยาวในศาลาแห่งนั้น นางหลับตาพักผ่อนโดยเอนศีรษะพิงกับเสาไม้แดง
ด้วยระยะนี้นางเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน เ
