หนื่อยล้าเสียจนทันทีที่หลับตาก็หลับไป
ด้านข้างศาลามีบ่อน้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง น้ำในบ่อน้ำแห่งนี้ไม่ลึกนัก น้ำในบ่อใสเสียจนมองเห็นปลาจิ๋นหลี่[1]สีแดงที่ว่ายวนอยู่ในนั้น กอรปกับใบไม้สีเขียวทรงกลมที่ถูกสายลมพัดผ่านเป็นระยะ ทำให้เกิดเป็นทัศนียภาพที่งดงามยิ่งนัก
ภายในบ่อน้ำเล็กๆ มีหญ้าถงเฉียน[2]สีเขียวขึ้นเต็มไปหมด ปลาจิ๋นหลี่เหล่านั้นว่ายไปชนกับต้นหญ้าพวกนั้นเป็นพักๆ หญ้าถงเฉียนจึงกระเพื่อมสั่นไหวเป็นครั้งคราวเมื่อรากที่อยู่ใต้น้ำของมันถูกปลาเหล่านั้นว่ายมาชน
เส้นผมของหลินชิงเวยถูกลมพัดปลิวไปด้านนอกศาลา
เวลานี้เข้าสู่คิมหันตฤดูแล้ว เสียงจักจั่นร้องดังมาจากบนต้นไม้ที่อยู่รอบๆ ส่งผลให้แสงตะวันยามบ่ายบังเกิดความสงบเพิ่มขึ้น หลินชิงเวยรับรู้ได้ถึงความเย็นสบายในศาลา นางยังรับรู้ได้ในความฝันว่าสายลมโชยมาลูบไล้ข้างแก้มของตนบางเบา
ไม่รู้ว่านอนไปนานเท่าใด ด้านนอกศาลาปรากฏให้เห็นเงาร่างอรชรร่างหนึ่ง
หลินเสวี่ยหรงยืนอยู่ภายใต้แสงตะวัน ผิวพรรณของนางขาวนวลผ่องราวกับหิมะสีขาว กระบอกตาของนางทั้งแดงก่ำและบวมเป่ง นางกำลังจับจ้องหลินชิงเวยที่นอนหลับอยู่ นิ้วมือของนางบิดผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น ราวกับหลินชิงเวยเป็นผ้าเช็ดหน้าในมือให้นางขยี้ตามอำเภอใจ
เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเรื่องแล้วเรื่องเล่า หลินเสวี่ยหรงชิงชังนักที่ไม่อาจฉีกหลินชิงเวยเป็นชิ้นๆ ได้ ตนเองตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ตกอยู่ในเ
