หลินชิงเวยแก้ผ้าพันแผล เห็นบาดแผลบนข้อมือของเขากำลังประสานกัน จึงใส่ยาให้ใหม่และพันแผลให้เขาอีกครั้ง
ขณะที่หลินชิงเวยพันแผลให้เขานางก้มหน้าลงน้อยๆ ด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ มือขาวนวลนั้นอ้อมรอบข้อมือของเขา ราวกับปลายนิ้วนั้นแตะลงกลางใจของเขาเบาๆ เซียวอี้ทางหนึ่งยิ้มกริ่ม อีกข้างหนึ่งใช้มือข้างดีค่อยๆ เกี่ยวผมที่ห้อยตกลงมาของหลินชิงเวยขึ้นไป
หลินชิงเวยพูดทั้งที่ไม่ได้เงยหน้า “ข้าขอเตือนเซี่ยนอ๋องให้เก็บไม้เก็บมือสักหน่อยจะดีกว่า”
“อย่างไรเล่า?” น้ำเสียงของเซียวเยี่ยนเต็มไปด้วยความหยอกเย้าและท้าทาย “เจ้ายังเขินอายอีกหรือ?”
หลินชิงเวยผูกปมผ้าพันแผลบนข้อมือให้เขา ทว่ากลับไม่ปรารถนาให้เซียวอี้จับมือของตนได้โดยง่าย นางเงยหน้าขึ้น เซียวอี้ใช้ท้องนิ้วลูบไล้กระดูกนิ้วมือของนาง ความรู้สึกนั้นราวกับหยกเนื้อดี ลูบแล้วทั้งลื่นและละเอียดให้ความรู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง เซียวอี้หักใจปล่อยมือไม่ได้
เซียวอี้จับมืออีกข้างของนางแล้วค่อยๆ ดึงเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าของตนเอง ราวกับใช้จมูกดอมดมกลิ่น พูดอย่างคนหย่อนการอบรมว่า “มือคู่นี้ของเวยเวยทั้งงดงามและหอมกรุ่น พูดอย่างไรก็เก็บเงินค่ารักษาข้าหนึ่งหมื่นตำลึง อย่าทำให้ข้ารู้สึกว่าเสียเงินไปโดยไม่คุ้มค่า”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วอย่างชั่วร้าย รอยยิ้มบนใบหน้าไปไม่ถึงดวงตา “เช่นนั้นต้องทำอย่างไรท่านอ๋องจึงจะรู้สึกว่าคุ้มค่าเล่า? เช่นนี้?” พูดแล้วข้อมืออันอ่อนนุ่มของนางก็บิ
