เซียวเยี่ยนพูดตรงไปตรงมา “อย่างไรก็ต้องห้าต่อห้า”
“นี่ เซียวเยี่ยน ท่านอย่าได้อ้าปากใหญ่ราวกับสิงโตได้หรือไม่”
เซียวเยี่ยนละเลื่อนสายตามาตกอยู่บนร่างของหลินชิงเวย “เช่นกัน เช่นกัน”
หลินชิงเวยคิดในใจ แม้อาการป่วยของเซี่ยนอ๋องจะแปลกประหลาดสักหน่อย ต่อให้ไม่ไปตรวจดูอาการก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิต ใครใช้ให้ค่ารักษาเป็นเงินเรือนหมื่นตำลึงเล่า? เซียวเยี่ยนสามารถดึงตัวเองออกจากเรื่องนี้ได้แต่ตนคิดจะดึงเขาเข้ามาเป็นพวกด้วย ย่อมเป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องแบ่งเงินให้เขา อีกทั้งต้องแบ่งให้ในจำนวนตัวเลขที่เขาพอใจ…
หลินชิงเวยตบต้นขาดังฉาดและพูดด้วยความปวดใจอย่างที่สุดว่า “ห้าต่อห้าก็ห้าต่อห้า!” คิดเสียว่านางเสนอค่ารักษาเป็นเงินห้าพันตำลึงก็แล้วกัน พูดแล้วนางก็ขดตัวซุกเข้าไปในมุมหนึ่งด้วยสีหน้าเจ็บปวดอย่างเหลือแสน สายตาที่มองเซียวเยี่ยนเต็มไปด้วยความบีบคั้นอันไร้สุ้มเสียง “คิดไม่ถึงว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะเป็นคนเห็นแก่เงินเช่นนี้! ข้าไม่เชื่อว่าท่านยากจนกระทั่งต้องการแบ่งส่วนแบ่งจากข้าเป็นเงินห้าพันตำลึง ข้าดูแคลนท่าน!”
รถม้าเป็นรถม้าของเซียวเยี่ยน คนบังคับม้าก็เป็นคนของเซียวเยี่ยน แต่หลินชิงเวยยังคงเดินทางไปจวนสกุลหลินก่อนเพื่อป้องกันมิให้เซียวจิ่นเกิดความสงสัย แล้วจึงค่อยนั่งรถม้าของจวนสกุลหลินไปยังจวนเซี่ยนอ๋อง
เมื่อไปถึงจวนเซี่ยนอ๋องเป็นเวลาเลยยามอู่ไปแล้ว หลินชิงเวยเพิ่งจะได้คิดว่าตนยังไม่ได้กินมื้อเที่ย
