ง
พ่อบ้านผู้ดูแลจวนอ๋องเข้ามารายงานว่าก่อนหน้าที่หลินชิงเวยจะมาถึงเจ้านายของพวกเขาได้กำชับให้เตรียมอาหารไว้โต๊ะหนึ่งแล้ว
อาหารทั้งหมดถูกส่งไปยังโต๊ะในห้องนอนของเซียวอี้ ล้วนเป็นอาหารรสชาติอันโอชะ
ทันทีที่หลินชิงเวยก้าวเข้าไปในห้องก็ถูกอาหารบนโต๊ะดึงดูดความสนใจ ไม่อาจไม่พูดว่าเซียวอี้ผู้นี้เมื่อครั้งไปเป็นแขกที่จวนมหาเสนาบดี เห็นหลินชิงเวยกินอาหารจานใดบนโต๊ะอาหารบ้างก็สามารถจับทางได้ถึงความโปรดปรานของนาง อาหารบนโต๊ะที่อยู่เบื้องหน้านี้ล้วนเป็นอาหารที่นางไม่นึกรังเกียจไปจนถึงชื่นชอบที่สุด
เมื่อหลินชิงเวยเอื้อมมือไปหยิบกุ้งที่ปอกเปลือกเรียบร้อยแล้วจิ้มซีอิ้วแล้วส่งเข้าปาก
พลันมีเสียงหยอกล้อจากด้านข้างดังขึ้น “ดูท่าทางแล้ว อาหารเหล่านี้ล้วนถูกปากเจ้า”
หลินชิงเวยดูดนิ้วดังจ๊วบๆ แล้วเงยหน้ามองไป เห็นผู้ที่นอนเอนหลังอยู่บนเตียงมิใช่เซียวอี้หรอกหรือ ยามนี้เขากำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนหัวเตียง บนร่างกายสวมเพียงเสื้อนอนสีขาวตัวหลวม เส้นผมดูยุ่งเล็กน้อยนั้นแผ่สยายลงมาบนไหล่ ปกคอเสื้อแบะออกด้านข้างน้อยๆ ส่งให้ดูแล้วเปี่ยมไปด้วยความเจ้าสำราญ
อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเสียเลือดมากเกินไป สีหน้าของเซียวอี้จึงซีดขาวอยู่บ้าง ทำให้รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากของเขาดูแล้วอ่อนโยนและไร้พิษสง
เชอะ เขาอ่อนโยนและไร้พิษ เช่นนั้นโลกใบนี้ล้วนเต็มไปด้วยความรักแล้ว
ทั้งหมดล้วนเป็นเพียงภาพลักษณ์ภายนอก ความใจจืดใจดำของคนผ
