หลินเสวี่ยหรงชะงักไปอึดใจหนึ่งจึงพูดออกมาอย่างมิยินยอม “บาดแผลของท่านอ๋องอยู่บริเวณหัวใจ ข้าไม่กล้าตัดสินใจทำอะไร วันนี้ได้ยินท่านอ๋องบอกว่าจะต้องให้เจ้าไปให้ได้ เขาจึงจะดีขึ้น เขาบอกว่าเจ็บแผลอย่างมาก”
“เขาหลอกเจ้า” หลินชิงเวยกลอกตาขาวอย่างทนไม่ได้
เซียวอี้เป็นคนเลวระดับใดนั้นนางพอจะแจ่มแจ้งอยู่บ้าง
ชัดเจนยิ่งนักว่าหลินเสวี่ยหรงเชื่อเซียวอี้มากกว่า และเป็นกังวลเรื่องบาดแผลของเขามากกว่า นางสูดลมหายใจแล้วพูดว่า “แต่เช้าวันนี้ข้าดูผ้าพันแผลที่หน้าอกของเขามีเลือดแดงสดซึมออกมา หากเจ้าไม่ไปดูแล้วไม่มีอะไรน่าวิตกกังวลก็ช่วยเปลี่ยนยาให้ท่านอ๋องของข้าก็ได้” พูดอย่างมีเหตุมีผล ดูเหมือนไม่ได้มาขอร้องแต่กลับพูดจาขอร้องตรงๆ
หลินชิงเวยวางถ้วยน้ำชาดอกไม้ในมือ ช้อนตาขึ้นมองนาง “เจ้าอาศัยอะไรคิดว่าข้าจะไป?”
หลินเสวี่ยหรงประสานสายตากับนาง สีหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ข้ารู้ว่าเจ้าเกลียดชังข้า หากไม่มีข้าท่านอ๋องย่อมต้องเป็นสามีของเจ้า เป็นข้าแย่งท่านอ๋องไปจากข้างกายเจ้า ข้ารู้เช่นกันว่าเจ้ามีใจปฏิพัทธ์ต่อเขา ยามนี้เขาได้รับทุกข์ทรมาน เจ้าคงไม่นิ่งดูดาย…”
หลินชิงเวยพูดอย่างเห็นขันว่า “น้องเสวี่ยหรง เจ้าประเมินสามีของเจ้าสูงเกินไปแล้วกระมัง มีเพียงเจ้ากระมังที่เห็นเขาเป็นดังสิ่งของล้ำค่า” นางหยุดไปครู่หนึ่งและพูดอีกว่า “จะให้ข้าไปไม่ใช่ว่าไม่ได้ ข้าเป็นหมอไม่อาจรักษาให้เซี่ยนอ๋องเปล่าๆ การรักษาเมื่
