ท่าทางของหลินชิงเวยราวกับสุนัขตัวหนึ่งที่มองเห็นชิ้นเนื้อและกระดูกก็ไม่ปาน นางทิ้งเซียวเยี่ยนแล้วเดินไปที่เพิงนั้น
ลูกค้าคนสุดท้ายเพิ่งจะกินเสร็จและออกไป เถ้าแก่ดูเหมือนจะเตรียมตัวเก็บร้านแล้ว
เสียงใสกังวานดังขึ้นจากเบื้องหลัง “เถ้าแก่ ขึ้นเกี๊ยวมาสองชาม!”
เถ้าแก่คนนี้เป็นคนเจ้าเนื้อ หันมาเห็นหลินชิงเวยนั่งลงที่โต๊ะด้านข้าง อีกด้านหนึ่งเซียวเยี่ยนกำลังเดินเข้ามา เขามีรูปร่างสูงใหญ่กำลังก้มหน้าเล็กน้อย มือข้างหนึ่งเลิกป้ายผ้าของเพิงขึ้นแล้วเดินเข้ามา ท่วงท่าการก้าวเดินและมือไม้ล้วนเปี่ยมไปด้วยความสง่างามและสูงศักดิ์ เพียงแต่เมื่อเขาเดินมาหยุดข้างกายหลินชิงเวย มองโต๊ะมันเยิ้มแล้วยังคงนั่งลงด้วยสีหน้านิ่งสนิท
เมื่อเถ้าแก่ยิ้มขึ้นมามีลักษณะเหมือนแมวนำโชคอย่างไรอย่างนั้น เขารีบเข้ามาใช้ผ้าเช็ดโต๊ะเช็ดโต๊ะครั้งหนึ่ง และพูดขึ้นว่า “เกี๊ยวสองถ้วยใช่หรือไม่ ลูกค้าทั้งสองท่านรอสักครู่”
เซียวเยี่ยน “เจ้าอยากกินเกี๊ยว รออีกประเดี๋ยวกลับไปถึงค่อยกินก็ได้”
หลินชิงเวย “เมื่อสักครู่พ่อบ้านทำอาหารให้พวกเรา ท่านปฏิเสธโดยไม่ต้องหยุดคิด หากข้าไม่ได้กินจนอิ่มแล้วจะมีเรี่ยวแรงเดินกลับไปได้อย่างไร?” นางกะพริบตาปริบๆ มองเซียวเยี่ยน “ท่านอารังเกียจที่ที่นี่ไม่สะอาดใช่หรือไม่? ข้าจะบอกท่านว่าการรักความสะอาดก็เป็นโรคอย่างหนึ่ง”
นางหยิบตะเกียบคู่หนึ่งส่งให้เซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยนรับไปด้วยท่าทีฝืนใจอย่างยิ่ง จ
