ากนั้นนางหยิบตะเกียบให้ตนเองคู่หนึ่งรอกินเกี๊ยว
ไหนเลยจะคิดว่าเถ้าแก่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าลำบากใจ เขายิ้มอย่างขออภัยและพูดว่า “ลูกค้าทั้งสองท่าน ขอโทษจริงๆ เกี๊ยวไม่พอสำหรับสองคน ทำได้เพียงหนึ่งถ้วย หรือจะรับบะหมี่สักถ้วยหรือไม่? บะหมี่ถือว่าข้าแถมให้”
หลินชิงเวยหันไปมองเซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยนตอบหน้าตายว่า “ข้าไม่ชอบกินบะหมี่”
หลินชิงเวยพูดขึ้นว่า “ข้าก็ไม่ชอบบะหมี่” นางเงยหน้าขึ้นยิ้มตายิบหยีกับเถ้าแก่ “มีเพียงถ้วยเดียวก็ถ้วยเดียวเถิด ข้าและท่านอากินด้วยกันถ้วยเดียวก็พอ”
คิดไม่ถึงว่าลูกค้าฐานะสูงศักดิ์สวมใส่อาภรณ์หรูหรากลับมีนิสัยดียิ่ง เถ้าแก่รีบรับคำ แล้วหันกลับไปต้มเกี๊ยว
แม้เกี๊ยวจะไม่พอสำหรับสองถ้วย แต่มีปริมาณราวๆ ถ้วยครึ่ง เมื่อต้มเสร็จแล้วยกเข้ามานั้นกลิ่นหอมฟุ้งแตะจมูก เป็นเกี๊ยวถ้วยใหญ่ถ้วยหนึ่ง
หลินชิงเวยหิวจนกลายเป็นสุนัขฮาปา[1] นางยื่นตะเกียบไปคีบทันที
เกี๊ยวลื่นมาก มือของนางก็สั่น หากไม่ดูให้ดีแทบจะดูไม่ออก แต่เซียวเยี่ยนกลับพบว่ามือของนางสั่นน้อยๆ ตรองดูแล้วเป็นเพราะก่อนหน้านี้ทำการผ่าตัดให้กับเซียวอี้มิอาจให้เกิดข้อผิดพลาดได้จึงตั้งใจมากไปทำให้เหน็ดเหนื่อยเช่นนี้
หลินชิงเวยไม่อาจคีบเกี๊ยวได้สำเร็จสักชิ้น นางหิวจนตาลายชิงชังตนเองนักที่ไม่อาจยื่นมือไปหยิบ เซียวเยี่ยนขอช้อนมาจากเถ้าแก่คันหนึ่งแล้วยื่นให้นางเงียบๆ “เจ้าตักกินเถิด”
หลินชิงเวยเห็นแล้วถึงกับตะลึง นางเงยหน้
