แสงไฟจากเปลวเทียนที่สะท้อนเข้าไปในแววตาของหลินชิงเวย มิอาจปิดบังดวงตาที่ทอประกายวับวาวใต้ผมหน้าม้าของนางได้ นางเปี่ยมไปด้วยสติปัญญา สงบนิ่ง ความมั่นอกมั่นใจอย่างแรงกล้าล้วนแผ่กระจายออกมาจากร่างของนางอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับเพียงพอที่จะปลอบประโลมจิตใจคน นางสามารถจัดการเรื่องราวในมือได้อย่างงดงามสมบูรณ์
เมื่อเห็นว่าอุณหภูมิร้อนได้ที่พอสมควรแล้ว หลินชิงเวยจึงไม่รอช้าตวัดคมมีดเล่มบางลงบนผิวบริเวณหน้าอกของเซียวอี้ มีดเล่มนั้นคมกริบนางกรีดเบาๆ เพียงสองครั้งก็ปรากฏให้เห็นเป็นเครื่องหมายกากบาท นางเล็งตำแหน่งได้ดียิ่งและไม่ได้ทำให้เลือดออกมากนัก
แม้เซียวอี้จะได้เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้แล้วทว่ากลับอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เขารู้สึกราวกับหัวใจของเขากำลังจะกระโดดออกมาข้างนอก เหมือนปลาตัวหนึ่งที่กำลังขาดน้ำ กำลังดิ้นรนสุดฤทธิ์เพื่อให้มีชีวิตรอด
หลินชิงเวยคิดในใจว่าก่อนลงมือผ่าตัดนางควรจะทำให้เซียวอี้หมดสติไป เข็มเงินที่สกัดปิดจุดชีพจรของเขายังแทบจะสกัดเอาไว้ไม่ได้ หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นเท่าใด เลือดก็จะไหลเร็วขึ้นเท่านั้น เช่นนี้แล้วไม่เป็นผลดีต่อการที่หลินชิงเวยจะหยิบสิ่งของสิ่งนั้นออกมา ยังจะทำให้เขามีอันตรายเพิ่มขึ้นอีกสองส่วน
หลินชิงเวยขมวดคิ้วพูดเสียงเย็น “อยากตายใช่หรือไม่? หายใจเข้าลึกๆ ให้การเต้นของหัวใจผ่อนช้าลง”
เซียวอี้สงบจิตใจลง แต่ปากแผลของเขามีเลือดไหลออกมา หลินชิงเวยกรีดเปิดปากแผลไม่
