ดกลับ ระหว่างที่เซียวอี้ยังไม่ทันได้ป้องกัน นางจึงดึงมือของตนออกจากอุ้งมือของเขาได้อย่างง่ายดาย แล้วพลิกมือกลับมาตบฉาดลงบนซีกหน้าของเขาทันที
รวดเร็วว่องไว และงดงาม
ประจวบเหมาะกับหลินเสวี่ยหรงที่ยกน้ำแกงร้อนๆ เข้ามาพบเห็นพอดี นางโมโหจนอกกระเพื่อมกระทั่งพูดจาก็ยังตะกุกตะกัก นางตวาดออกไปว่า“หลินชิงเวย! เจ้าบังอาจนัก!”
หลินชิงเวยหันกลับมาด้วยสายตาคมปลาบและเย็นเยียบพร้อมกับตวาดกลับไปเช่นกันว่า “เป็นเจ้ามากกว่าที่บังอาจนัก! แค่อนุเล็กๆ คนหนึ่งในจวนอ๋องถึงกับกล้าไม่เคารพต่อเจาอี๋!” หลินเสวี่ยหรงคิดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยจะวางท่าด้วยยศศักดิ์ของเจาอี๋กับนาง หรืออาจจะพูดได้ว่าหลินเสวี่ยหรงเคียดแค้นนางเสียจนไม่ใส่ใจเรื่องศักดิ์ฐานะ จึงไม่เคยปฏิบัติต่อนางในฐานะเจาอี๋ ว่ากันตามธรรมเนียมมารยาทแล้วเมื่อหลินเสวี่ยหรงพบหลินชิงเวย นางต้องคุกเข่าถวายคำนับด้วยซ้ำ
ถูกหลินชิงเวยย้อนให้เช่นนี้ หลินเสวี่ยหรงหน้าขาวแล้วขาวอีกพลันไม่มีความกล้าหาญหลงเหลือ
หลินชิงเวยหันกลับมาอีกครั้ง นางตวัดสายตามองเซียวอี้ เซียวอี้ถูกนางตบอย่างกะทันฉาดหนึ่ง ดูแล้วกลับไม่มีท่าทีเกิดโทสะอันใด ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงหัวเราะออกมา หลินชิงเวยเลิกคิ้วกล่าวว่า “เซี่ยนอ๋องประพฤติตนไม่อยู่ในกฎเกณฑ์ หนึ่งฝ่ามือนับว่าเบาแล้ว”
เซียวอี้ลูบใบหน้าข้างที่ถูกตบของตนครู่หนึ่งแล้วหัวเราะขึ้นมา “เวยเวยอารมณ์รุนแรงยิ่งนัก ก็แค่ลูบเจ้าเพียงครั้งสองครั้ง
