จำเป็นต้องดุร้ายเช่นนี้หรือ? กล้าตบชินอ๋องของราชสกุล เจ้ากล้าหาญไม่เบา”
“อย่างไร มีปัญหาหรือ หากมีปัญหาเชิญหมอท่านอื่นก็แล้วกัน” หลินชิงเวยหันไปมองหลินเสวี่ยหรงอีกครั้ง เห็นกระบอกตาแดงก่ำทั้งคู่ของหลินเสวี่ยหรงและน้ำตาที่เอ่อคลอดวงตา ช่างไม่มีค่าพอให้ผู้อื่นเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริง “ได้ยินบุรุษของเจ้าพูดอะไรหรือไม่ ข้าตบเขายังผิดอีกหรือ? ร้องไห้ๆๆ พบเจอเรื่องอะไรเล็กน้อยทำได้แค่ร้องไห้ มิน่าเล่าเจ้าจึงเป็นได้แค่คนอุ่นเตียงของผู้อื่น”
หลินชิงเวยพูดจาโหดร้ายไม่ไว้หน้าผู้ใดทั้งสิ้น หลินเสวี่ยหรงเห็นเซียวอี้ไม่มีทีท่าจะปกป้องนางแม้สักกระผีก ซ้ำยังเห็นเขาปฏิบัติต่อหลินชิงเวยอย่างอ่อนโยนเช่นนั้น ในใจเป็นทุกข์เสียจนอยากตาย นางวางน้ำแกงลงแล้วหันกายร้องไห้ออกไป
แววตาของเซียวอี้เย็นเยียบ ราวกับในสายตาของเขาแล้วหลินเสวี่ยหรงไม่นับเป็นอะไรทั้งสิ้น และไม่มีค่าคู่ควรพอที่จะทำให้เขาเกิดความรู้สึกใดๆ
บัดนี้นางรู้แล้วว่าบุรุษที่ตนแต่งให้นั้นเป็นคนเนรคุณ ไม่รู้จักบุญคุณเช่นจิ้งจอกตาขาว
“พวกเรามาต่อเรื่องของเรา” เซียวอี้ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
หลินชิงเวยพูดว่า “หากมือไม้ท่านยังอยู่ไม่สุขอีก ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายดายเช่นหนึ่งฝ่ามือแล้ว” ต่อมาหลินชิงเวยเปลี่ยนยาที่หน้าอกให้เขา
เซียวอี้พยักหน้าให้ความร่วมมืออย่างหาได้ยากนัก “อืม ข้ารับรอง”
ผ้าพันแผลนั้นพันรอบหน้าอกและแผ่นหลังของเซียวอี้ ยามนี้หลินชิงเวยต้อง
