วิตย่อมต้องไหลออกมาพร้อมกับเลือดเป็นแน่ แต่ที่เห็นนั้นกลับไม่มี
หลินชิงเวย “มา ปลดเสื้อผ้าของเขาออก ข้าตรวจดูสักหน่อย”
หลินเสวี่ยหรงได้ยินเช่นนั้นจึงตื่นตะลึง นางคัดค้านทั้งน้ำตาว่า “ท่านอ๋องมิใช่ถอนพิษไปแล้วหรือไร เหตุใดยังต้องปลดอาภรณ์อีก?”
เซียวอี้ค่อยๆ ได้สติคืนมา ดวงตาที่ลืมขึ้นนั้นนิ่งลึก “ปลดเถิด เวยเวยเป็นหมอ จะต้องช่วยข้าตรวจดูอย่างละเอียดเป็นแน่”
ในคำพูดนั้นยากที่ปิดบังน้ำเสียงดูแคลน
แม้หลินเสวี่ยหรงจะไม่ยินยอมแต่กลับไม่อาจไม่ปลดเสื้อนอนของเซียวอี้ออก
หลังจากปลดเสื้อนอนออกแล้วหลินเสวี่ยหรงกลับตะลึงงัน หลินชิงเวยกวาดนางออกไปอีกด้านหนึ่ง ตนเองยกชายกระโปรงนั่งลงริมเตียงของเซียวอี้ สายตาของนางที่มองไปยังบริเวณด้านบนหัวใจของเซียวอี้แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด มีรอยประทับสีดำอยู่รอยหนึ่ง
มันมีลักษณะคล้ายแมงมุมตัวหนึ่ง กำลังเกาะอยู่นิ่งๆ อยู่ข้างๆ หัวใจของเซียวอี้
หลินชิงเวยยื่นมือออกไปกดลงบนเบาๆ บนตราประทับแมงมุมสีดำตัวนั้นเบาๆ สีหน้าของเซียวอี้เปลี่ยนไปทันที พิษนั้นสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มันกระจายไปทั่วบริเวณหน้าอกของเขา
“ดูท่าแล้วนี่ก็คือผู้ร้าย”
กระทั่งเซียวเยี่ยนก็เกือบจะมีท่าทีคล้ายขมวดคิ้ว
สีหน้าของหลินเสวี่ยหรงซีดเผือด นางเอาผ้าเช็ดหน้าปิดปากของตนสีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เป็นอย่างไร?” เซียวอี้ถาม
ยามนี้หลินชิงเวยได้ตระเตรียมอุปกรณ์ที่จะใช้แล้ว ทางหนึ่งพูดด้วยแววต
